Ο ΕΡΜΗΣ

Πρέπει να φύγω τρέχοντας, προς νέας διακοπάς

με την Μαρέβα, τα παιδιά, το μαύρο φουσκωτό.

Το πέλαγος το Λιβυκό, τόσο βαθύ και δροσερό,

με το μυαλό και την ψυχή πως λαχταρώ!

Στα γαλανά του τα νερά

ψαρεύει κι ο Πολάκης,

ψάρια που μού ανήκουνε

και όμως δεν τρώω εγώ …

Να αφήσω στο ποδάρι μου,

απ’ τους αντιπροέδρους,

τον Άδωνη-Σπυρίδωνα με τα νανογιλέκα

ή τον Κωστή τον φαλακρό, που είναι κι από δώ;

Όποιον και αν διαλέξετε

για αυτό το γκραντ φινάλε,

ό,τι άφησα θα βγάλουνε φτηνά στην αγορά

Πουλήσαμε τηλέφωνα, ΔΕΗ κι αεροπλάνα

κοψοχρονιά το δώσαμε και το Ελληνικό!

Αφού δεν εκτιμήσανε τ’ ότι ήμουνα κεντρώος,

ας φύγω να κυβερνηθούν από έναν δεξιό!

Δεν θα βρει για να πουληθεί τίποτε που ν’ αξίζει,

Θα μείνει για τα πόμολα, άντε και τις κουρτίνες,

ίσως και της Ακρόπολης τον ιερό ναό …

Αυτά κατεργαζότανε ο θαρραλέος Κούλης

όταν ο σμπίρος έφερε το γκάλοπ Τζι -πι- Ο,

που πρόβλεπε πως θα βγαινε και πάλι κυβερνήτης,

με διαφορά διψήφια κι ωραίο ποσοστό.

Ο Κούλης την κατάλαβε την θεία παρουσία,

αμέσως την ανθίστηκε πως ήταν ο Ερμής.

Ένας Θεός περίεργος, που αγάπαγε τους κλέφτες,

του ‘φερνε νέα μπαγιάτικα, ψεύτικο οιωνό.

Παρηγοριές ο Μωυσής ποτέ δεν καταδέχθη,

του εφάνη πως τον πέρασε, τελείως για χαζό …

Δάκιος Ροδάκιος