Jo Di στο tvxs / Τα Τέμπη στην έκθεση και στην παράστασή μου «AI σιχτίρ»
22 Απρ. 2025 - 07:07
«Η εξουσία ενοχλείται όταν η σάτιρα παύει να είναι ανώδυνη» λέει στο tvxs o Jo Di, ο οποίος μέσα από το ιδιαίτερο χιούμορ του, το πάντα εμποτισμένο με πολιτικό βλέμμα, εξελίχθηκε σε διαδικτυακό trend κι έπειτα σε καλλιτέχνη της ψηφιακής εποχής ενώ αναμείχθηκε και με την πολιτική πιο ενεργά.
O Λόφος Art Project παρουσιάζει την πρώτη ανασκόπηση των ψηφιακών έργων του, σε μία πρωτοποριακή έκθεση που αναδεικνύει τη σύγκλιση τέχνης, τεχνολογίας και πολιτισμού του διαδικτύου. Η έκθεση, που θα φιλοξενηθεί από τις 26 Απριλίου έως τις 8 Μαΐου στην οδό Βελβενδού 39, Κυψέλη, θα συμπεριλάβει ψηφιακές αφίσες & εικονικά έργα που σχολιάζουν την κοινωνική πραγματικότητα, την πολιτική και την popular κουλτούρα.
Ταυτόχρονα, όμως στον υπόγειο χώρο του Λόφου παρουσιάζεται η ενότητα «Jo Di – Τέμπη: Το Δυστύχημα και οι Ψηφιακές Αντιστάσεις», μία δυναμική αποτίμηση της σειράς έργων που δημιούργησε ο Jo Di ως απάντηση στο τραγικό δυστύχημα των τρένων στα Τέμπη. Η έκθεση εξερευνά τον ρόλο των ψηφιακών μέσων στη διαμόρφωση της κοινωνικής μνήμης, του πένθους και της απαίτησης για δικαιοσύνη.
Ο ανήσυχος Jo Di, μιλάει στο tvxs για τους λόγους που έφυγε από την χώρα, για τις επιθέσεις που δέχτηκε και για την σατιρική παράσταση που ετοιμάζει στο Κύτταρο LIVE με τίτλο “AI σιχτίρ”, κάποια από τα έσοδα της οποίας θα διατεθούν στον Σύλλογο Πληγέντων Δυστυχήματος Τεμπών.
Πόσο καλλιτέχνης αισθάνεσαι; Ή αλλιώς πότε άρχισες να αισθάνεσαι ή να δηλώνεις και καλλιτέχνης;
Νομίζω πως ο καθένας κουβαλάει ένα μικρό ή μεγάλο κομμάτι “καλλιτέχνη” μέσα του — το θέμα είναι πότε και με ποιο τρόπο, αποφασίζει να το αφήσει να πάρει χώρο. Στην περίπτωσή μου, η τέχνη ήταν πάντα εκεί από νεαρή ηλικία, μέσω των μουσικών μου σπουδών, των μαθητικών και φοιτητικών δραστηριοτήτων μου, δίπλα ακριβώς στην επιστήμη μου. Ακόμη και η δουλειά μου ως οδοντίατρος έχει μια διάσταση ακρίβειας, παρατήρησης και αισθητικής που δεν απέχει πολύ από την τέχνη.
Αλλά άρχισα να νιώθω «καλλιτέχνης» τη στιγμή που αυτά που έγραφα ή δημιουργούσα σταμάτησαν να είναι μόνο δικά μου και άρχισαν να αγγίζουν και άλλα άτομα. Όχι γιατί το επιδίωξα, αλλά γιατί κάτι κοινό ανάμεσά μας ενεργοποιήθηκε. Και εκεί άρχισα να το αποδέχομαι — σχεδόν ως ευθύνη.
Τι ήταν αυτό που σε καθιέρωσε στην διαδικτυακή σφαίρα ως ενεργό μέλος μιας κοινότητας που με μέσο την ποπ κουλτούρα αλλά και το χιούμορ σχολιάζει και κριτικάρει αυστηρά τα κακώς κείμενα;
Ίσως αυτό που λειτούργησε ήταν ότι δεν υποδύθηκα κάτι και το ότι δεν φοβήθηκα να ανακατέψω το ιερό με το βλάσφημο, το αστείο με το πικρό. Δεν έφτιαξα κάποια ψεύτικη «περσόνα» – έγραφα και δημιουργούσα με τον ίδιο τρόπο που μιλάω, που θυμώνω και γελάω. Το χιούμορ και η ποπ κουλτούρα συγκεκριμένα είναι τρόποι να μιλήσουμε την κοινή γλώσσα μας. Και μέσα σε αυτή την ανάγκη να καταλάβουμε το χάος γύρω μας, φτιάχτηκε μια άτυπη κοινότητα ανθρώπων που αναγνωρίζονται και συνεργάζονται αν χρειαστεί μεταξύ τους χωρίς να έχουν ποτέ συστηθεί. Αυτό είναι κάτι που με συγκινεί ακόμα.
Τι σε ξάφνιασε περισσότερο όταν άρχισες να τρεντάρεις ; Ο πόλεμος στα social ; Άλλες αντιδράσεις; Οι τρόποι που έχει η εξουσία να επιβάλλεται;
Όλα μαζί, αλλά πιο πολύ το πόσο γρήγορα η εξουσία ενοχλείται όταν η σάτιρα παύει να είναι “ανώδυνη”. Ξαφνικά, είσαι επικίνδυνος. Όχι επειδή έχεις εξουσία, αλλά επειδή της δείχνεις τον καθρέφτη με τρόπο που δεν μπορεί να τον αγνοήσει. Τα trolls και οι επιθέσεις στα social είναι μέρος του παιχνιδιού, όπως μέρος του παιχνιδιού είναι και οι απειλές και οι “νουθεσίες”, που δεκαπέντε χρόνια μετά όμως δεν με αγγίζουν προσωπικά. Αλλά ο τρόπος που οι μηχανισμοί προσπαθούν να φιμώσουν ή να εκφοβίσουν, είναι πάντα το πιο σοκαριστικό σε αυτή την υπόθεση. Αποκαλύπτει πόσο τρομαγμένοι είναι από τις επιπτώσεις μιας τέχνης που δεν ελέγχουν.
Γιατί έφυγες έξω και γιατί είσαι ακόμα εδώ με έναν τρόπο;
Έφυγα γιατί ένιωθα πως πνίγομαι στην Ελλάδα. Όχι μόνο από τις συνθήκες (μόλις είχε υπογραφεί το πρώτο μνημόνιο το 2010), αλλά από την αίσθηση ότι τίποτα δεν αλλάζει, ότι οι άνθρωποι μαθαίνουν να ζουν μέσα στη ματαίωση. Επαγγελματικά, προσωπικά, συναισθηματικά υπήρχε μια συνεχής φθορά — και μια κόπωση που δεν ήταν μόνο δική μου.
Χρειαζόμουν απόσταση για να σταθώ, να ξεκινήσω ουσιαστικά την επαγγελματική μου καριέρα, να συνεχίσω να δημιουργώ, να μπορώ να αναπνέω χωρίς να κουβαλάω κάθε μέρα την απογοήτευση. Όση απόσταση, όμως, και να πήρα με την απόφαση μου να μεταναστεύσω δεν μπόρεσα ποτέ να μείνω αμέτοχος από όσα συμβαίνουν στη χώρα. Αυτή η καλλιτεχνική, διαδικτυακή, ακτιβιστική δράση είναι αυτό που, αυτά τα δεκαπέντε χρόνια, λειτουργεί ως ένας αόρατος μίτος που με συνδέει με τα πράγματα στην Ελλάδα.
Η καρδιά του έργου σου χτυπάει πολύ στην υπόθεση των Τεμπών. Τι θα δούμε στην έκθεση και πώς αξιολογείς την εξέλιξη της υπόθεσης που έχει δημιουργήσει το μεγάλο αυτό κίνημα;
Η υπόθεση των Τεμπών είναι μια πληγή που δεν έκλεισε – ούτε για τους συγγενείς, ούτε για την κοινωνία, ούτε για μένα προσωπικά. Είχα δώσει από την αρχή μια υπόσχεση πως θα είμαι παρών μέχρι το τέλος και μέχρι την τελική δικαίωση. Έτσι νιώθω πως είναι το χρέος όλων μας να πράξουμε σε αυτό το έγκλημα.
Στην έκθεση πέραν της ανασκόπησης των ψηφιακών έργων των τελευταίων χρόνων θα υπάρχει μια ειδική ενότητα ως μνεία στο έγκλημα των Τεμπών με αναφορά στις ιστορικές συγκεντρώσεις της 28ης Φλεβάρη 2025. Παράλληλα, στις 11 Μάη 2025 στις 8 το απόγευμα, ανεβάζω με τη συνοδεία μιας πενταμελούς μπάντας και της ερμηνεύτριας Χριστίνας Κουλάκου, μια μουσική σατιρική παράσταση στο Κύτταρο LIVE με τίτλο “AI σιχτίρ”.
Το «ΑΙ Σιχτίρ» είναι μια παράσταση – εξομολόγηση, μια μουσική διαμαρτυρία με σάτιρα, οργή, συγκίνηση και αναστοχασμό, που μιλάει για όλα όσα μας καίνε. Η προπώληση εισιτηρίων γίνεται μέσω της ticketservices.gr ενώ τα καθαρά έσοδα της παράστασης θα διατεθούν ως δωρεά στο Σύλλογο Πληγέντων Δυστυχήματος Τεμπών.
Δεν υπάρχουν σχόλια