Άδωνις για δημοψήφισμα: «Έστειλα την οικογένεια μου στην Αμερική και τους είπα ότι αν κερδίσει ο Τσίπρας, λογικά θα με σκοτώσουν»
Σε μια δραματοποιημένη αναδρομή εκείνης της περιόδου, ο Άδωνις Γεωργιάδης περιέγραψε πώς έστειλε την οικογένειά του στις ΗΠΑ, εκφράζοντας φόβους για εμφύλια σύρραξη
09/07/2025 | 16:52
Στη σκιά της συμπλήρωσης δέκα ετών από το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015, ο νυν υπουργός και τότε βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, Άδωνις Γεωργιάδης, προκάλεσε αίσθηση με τις δηλώσεις του σε ντοκιμαντέρ του News24/7.
Σε μια δραματοποιημένη αναδρομή εκείνης της περιόδου, περιέγραψε πώς έστειλε την οικογένειά του στις ΗΠΑ, εκφράζοντας φόβους για εμφύλια σύρραξη και για την ίδια του τη ζωή, εφόσον κέρδιζε το «Όχι» και ο Αλέξης Τσίπρας δεν έκανε «κολοτούμπα».
«Αν δεν κάνει κολοτούμπα, η Ελλάδα σε δέκα μέρες θα είναι σε εμφύλιο. Εμένα λογικά θα με κυνηγάνε να με σκοτώσουνε. Αν ζήσω, έχει καλώς, αν δεν ζήσω θα πεθάνει η δημοκρατία», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Η ένταση των δηλώσεων του δεν μπορούν παρά να εγείρουν ερωτήματα για την ακρίβεια και τη σκοπιμότητα της αφήγησης. Η εικόνα ενός βουλευτή να στέλνει την οικογένειά του στο εξωτερικό για να γλυτώσει από έναν επικείμενο εμφύλιο φαντάζει τουλάχιστον δραματική, αν όχι προκλητικά υπερβολική, ιδίως όταν τοποθετείται εκ των υστέρων και με πλήρη επίγνωση της τελικής έκβασης των γεγονότων.
Τι συνέβη πραγματικά τον Ιούλιο του 2015;
Το δημοψήφισμα του 2015 προκηρύχθηκε από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με αντικείμενο την αποδοχή ή μη της πρότασης των δανειστών. Σε κλίμα πόλωσης, οικονομικής ασφυξίας και με κλειστές τράπεζες λόγω capital controls, το αποτέλεσμα ήταν ένα συντριπτικό 61,3% υπέρ του «Όχι».
Η λαϊκή εντολή, ωστόσο, δεν οδήγησε ποτέ σε ρήξη με την Ε.Ε. Αντιθέτως, λίγες ημέρες αργότερα, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας προχώρησε σε συμφωνία με τους δανειστές, επιλέγοντας να παραμείνει η χώρα στο ευρώ και να αποφύγει ένα Grexit. Το πολιτικό κόστος αυτής της απόφασης ήταν μεγάλο, αλλά η «κολοτούμπα», όπως λέει και ο Άδωνις Γεωργιάδης, συνέβη.
Η αφήγηση περί κινδύνου εμφυλίου πολέμου και της ανάγκης για οικογενειακή «εκκένωση» προς τις ΗΠΑ, ίσως να αντικατοπτρίζει τον προσωπικό φόβο ενός πολιτικού σε ένα εξαιρετικά τεταμένο πολιτικό περιβάλλον.
Ωστόσο, δέκα χρόνια μετά, τέτοιες δηλώσεις περισσότερο προκαλούν παρά συγκινούν. Η Ελλάδα δεν κατέρρευσε, η δημοκρατία δεν κατέρρευσε, και οι θεσμοί, όσο κι αν δοκιμάστηκαν, λειτούργησαν.
Το ερώτημα παραμένει. Είναι θεμιτό πολιτικοί να ανακαλούν το παρελθόν μέσα από τον φακό της υπερβολής, ειδικά όταν έχουν πλέον τη βεβαιότητα της ιστορικής έκβασης; Ή μήπως τέτοιες δραματοποιήσεις υπονομεύουν τη σοβαρότητα της δημόσιας συζήτησης και θολώνουν τη μνήμη μιας τόσο κρίσιμης περιόδου;
Η πραγματικότητα του 2015 ήταν αρκετά δύσκολη από μόνη της. Δεν χρειάζεται να της προσθέτουμε επινοημένο σασπένς.

Δεν υπάρχουν σχόλια