Μαρία Καρυστιανού: Αποκαθήλωση

Η - ερασιτεχνική και ακροδεξιότροπη - «πολιτικοποίηση» του «φαινομένου Καρυστιανού», οδήγησε την ίδια σε αποκαθήλωση. 

Γράφει οΓιώργος Λακόπουλος

13:36 - 24/02/2026Τελευταία ενημέρωση: 13:37 - 24/02/2026

«Είναι η μόνη πολιτικός που βρίσκεται σε αντιπαράθεση με τους συγγενείς των θυμάτων – κανείς άλλος», δήλωσε ο Γιάννης Ραγκούσης.

Δεν υπάρχει ακριβέστερη επικαιροποίηση για τη Μαρία Καρυστιανού, που δεν πήγε καν να ψηφίσει στο Σύλλογο «Τέμπη ‘23», μετά την αναγκαστική απομάκρυνσή της από την ηγεσία του.

Από πολιτική άποψη αυτό που περιγράφει ο πρώην υπουργός αναδεικνύει τρεις τομές, ανάμεσα στην την πραγματικότητα των ημερών και τις εκτιμήσεις για «το κίνημα των Τεμπών», που οργανώνει το Σάββατο, συλλαλητήρια για τα τρία χρόνια από τη φονική σύγκρουση που συγκλόνισε τη χώρα.

Η πρώτη αφορά τα ζητούμενα για απόδοση ευθυνών και ικανοποιητικές απαντήσεις. Πέρασαν τρία χρόνια για να αρχίσει η δίκη – και ίσως θα χρειαστούν άλλα πέντε για να τελειώσει – και τα δεδομένα απογοητεύουν.

Το κατηγορητήριο και η ανθρωπογεωγραφία του εδωλίου, δείχνουν ότι στον βαθμό που η κυβέρνηση εξ αρχής επιδίωξε την αλλοίωση των στοιχείων και τη διάχυση προς τα κάτω των ευθυνών, μάλλον το κατάφερε.

Στη λίστα των 36 κατηγορουμένων βρίσκονται εργαζόμενοι της βάρδιας, υπηρεσιακοί του ΟΣΕ και του υπουργείου και στελέχη της εταιρίας – που συνεχίζει. Μακριά από πολιτικά πρόσωπα με εμπλοκή στις αίτιες της σύγκρουσης και στη συγκάλυψη.

Άλλωστε για τη σημερινή κυβέρνηση της ΝΔ – που έχει πλέον στο υπουργείο Μεταφορών δυο άπειρους πολιτικούς και στο Δικαιοσύνης έναν εξωκοινοβουλευτικό με άλλη πολιτική προέλευση -«τα Τέμπη κριθήκαν στις εκλογές». Και απλώς δυο υπουργοί της βρίσκονται στη θολούρα της δικαστικής αναζήτησης πλημμελημάτων.

Η δεύτερη τομή σχετίζεται με το παλλαϊκό – κυριολεκτικά – εύρος των συλλαλητηρίων της 28^ης Φεβρουαρίου 2025.

Αναλυτές διέκριναν ότι με τη δυναμική που περιέκλειαν, το «κίνημα των Τεμπών» καθίσταται μοχλός ριζικής αναδιάταξης. Όχι απλώς του πολιτικού σκηνικού, αλλά της αρχιτεκτονικής στη μεταπολιτευτική δομή του πολιτικού συστήματος.

Αποδεικνύεται αφελές. Οι τεκτονικές αλλαγές στα πολιτικά συστήματα, δεν προκύπτουν από το συγκινησιακό φορτίο μιας – διακομματικής μάλιστα – κοινωνικής διαμαρτυρίας.

Έρχονται ως αποτέλεσμα γεγονότων ιστορικής σημασίας, με καταλυτικές επιδράσεις στον εθνικό βίο – όπως πόλεμοι, πραξικοπήματα και χρεοκοπίες – και έχουν άλλες προϋποθέσεις: προσωπικά και οικογενειακά βιώματα, αντίστοιχα οικονομικά συμφέροντα, ιδεολογικές επιδράσεις, ακτινοβολία πολιτικών ηγετών. Ακόμη και η ποιότητα του λόγου και η αισθητική παίζουν ρόλο ως συμφραζόμενα της συγκυρίας.

Η τρίτη τομή σχετίζεται με τη φιγούρα που κυριάρχησε στις δράσεις για την απόδοση δικαιοσύνης στο «έγκλημα των Τεμπών».

Η Μαρία Καρυστιανού απέκτησε συλλογική αποδοχή, ως μάνα που αναζητά λύτρωση για το παιδί της. Και βρήκε ρόλο στον δημόσιο χώρο, με την ακατάβλητη κινητικότητά της. Με πολλαπλασιαστή το φύλο, την εικόνα της και ίσως την επαγγελματική της ταυτότητα.

Η κυβέρνηση και προσωπικά ο Πρωθυπουργός βρέθηκαν σε δύσκολη θέση: ήταν το μόνο πρόσωπο στη χώρα, απέναντι στο οποίο δεν μπορούσαν να αντιτάξουν επιχειρηματολογία που δεν είχαν και αντίλογο που θα τους εξέθετε.

Με αυτοσυγκράτηση, που υπέδειξαν προφανώς επικοινωνιακοί και πολιτικοί σύμβουλοι, κατέφυγαν στην υποκρισία του «σεβασμού» και της «υπόκλισης». Προτάσσοντας τη Δικαιοσύνη – που χειραγωγούν εξ οφίτσιο.

Οργάνωσαν την απαλλαγή υπουργών και τη μετακίνηση των ευθυνών στο κατώτατο δυνατό επίπεδο και την απορρύθμιση της έρευνας. Ιδίως για την «πυρόσφαιρα» – που συνεχίζεται με τη φαλκίδευση της καθυστερημένης απόφασης για εκταφές.

Ίσως δεν θα το κατάφεραν, αν η ματαιοδοξία και κακοί σύμβουλοι δεν οδηγούσαν την Καρυστιανού σε προσπάθεια να δαγκώσει περισσότερο από όσο μπορεί να μασήσει.

-Αντικατέστησε τον αγώνα για δικαστική δικαίωση της τραγωδίας – με τη μεγαλομανιακή επιδίωξη της δικαίωσης δια της «ανατροπής» όχι της σημερινής κυβέρνησης, αλλά ολοκλήρου του πολιτικού συστήματος. Ενδεχομένως με ανάληψη της διακυβέρνησης… από την ίδια!

Ήταν δώρο για «σμπάρο με δυο τρυγόνια» στο σύστημα Μητσοτάκη: αξιοποίησε υπέρ του τις πολιτικές αστοχίες της φιλόδοξης «μάνας των Τεμπών» αμέσως μόλις άρχισε να κολυμπάει έξω από τα νερά της. Και τη χρησιμοποίησε ακόμη και για να στερήσει δημοσκοπικό και επικοινωνιακό χώρο από τον… Τσίπρα!

Η – ερασιτεχνική και ακροδεξιότροπη – «πολιτικοποίηση» του «φαινομένου Καρυστιανού», οδήγησε την ίδια σε αποκαθήλωση: από τον Σύλλογο των συγγενών, τη συλλογική αναγνώριση και το πολιτικό βάθρο που δεν απέκτησε ποτέ…

ieidiseis.gr