Έχασε το τραίνο ο Κυριάκος…
Η κ. Κοβέσι λοιπόν κατέστη ο απόλυτος πλέον κήνσορας των θεσμών και της δημοκρατίας μας! Έφτασε μάλιστα να καταλύσει σχεδόν το Σύνταγμα – αυτό το πολυτίμητο τζοβαϊρικό μας που όλο το πολιτικό σύστημα υπολήπτεται – όπως ισχυρίστηκε πρώην υπουργός Δικαιοσύνης και ανώτατος δικαστικός (για να τα μαζέψει μετά…).
Ποιός όμως της επέτρεψε τέτοιες παρεμβάσεις; Ποιός της έδωσε την ισχύ ώστε να επηρεάζει δραματικά ακόμη και τις επικείμενες εκλογές; Ένας διακεκριμένος νομικός, πρώην πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών και πρώην υπουργός Δικαιοσύνης, ο σεβαστός κ. Αντώνης Ρουπακιώτης στο πρόσφατο βιβλίο του περιγράφει με τα πιο μελανά χρώματα και την κρίση των θεσμών και την ποιότητα της δημοκρατίας μας. Και ποιός φταίει για αυτή την κατάντια; Η απάντηση δεν είναι δύσκολη. Αλλά είναι οδυνηρή.
Ο κύριος πρωθυπουργός, στο ναδίρ πλέον της αποδοχής του και έχοντας διαψεύσει ακόμη και τους πιο φανατικούς υποστηρικτές του, έπρεπε να έχει κάνει εκλογές χθες. Ή, μάλλον, προχθές. Θα ήταν ό τι καλύτερο και για τον ίδιο, για το προσωπικό του μέλλον και την υστεροφημία του, αλλά και για την χώρα. Για το μέλλον της οποίας πάντως δεν μοιάζει να ενδιαφέρεται και πολύ, παρά τις περί του αντιθέτου δηλώσεις του. Επειδή στην κατάσταση που έχουμε φτάσει, και για τον ίδιο αλλά πρωτίστως για τον τόπο οι εκλογές έχουν καταστεί μονόδρομος. Ώστε να εξαλειφθεί όσο το δυνατόν πιο σύντομα το υφιστάμενο άγος και να εκτονωθεί η υποβόσκουσα πλην πολύ μεγάλη λαϊκή δυσφορία.
Αντίθετα προς τα ανωτέρω ο ίδιος πιστεύει ότι κερδίζοντας χρόνο, έτσι, όπως – όπως και με σπασμωδικές επιλογές παίχτη ρουλέτας, έχει πιθανότητες να κερδίσει στο τέλος την παρτίδα. Βρίσκεται όμως σε κατάσταση πανικού – είναι πασιφανές – και για αυτό η κρίση του είναι διαταραγμένη, διαπράττει το ένα λάθος μετά το άλλο χωρίς καν να μπορεί να υπολογίσει τις συνέπειες ούτε του πανικού, ούτε των λαθών του. Τα επίχειρα της αλαζονείας του.
Ύβρις και πανικός
Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι πρόσφατοι χειρισμοί του ως προς την ευρωπαϊκή εισαγγελία και ως προς τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Οι οποίοι χειρισμοί είναι άλλοτε προκλητικοί και άλλοτε αστείοι έχοντας φέρει στα όρια της την κοινοβουλευτική του ομάδα και έχοντας αποστερήσει από την κυβέρνηση τα τελευταία σοβαρά στελέχη που της είχαν απομείνει. Μαζί με τα ύστατα, αληθοφανή επιχειρήματα της.
Γιατί τι άλλο δηλώνει εκτός από παραφροσύνη, το να αντικαθιστάς τον αθόρυβο αλλά άκρως αποτελεσματικό και νουνεχή Κώστα Τσιάρα με τον Μακάριο Λαζαρίδη; Τον οποίο Τσιάρα είχες ήδη στείλει σπίτι του, παρά το έργο του στο υπουργείο Δικαιοσύνης, για να τον αντικαταστήσεις με τον σκανδαλοποιό Γιώργο Φλωρίδη –με τις γνωστές στο πανελλήνιο συνέπειες. Ή να τοποθετείς επικεφαλής της κοινοβουλευτικής σου ομάδας τον Δημήτρη Μαρκόπουλο κι όχι ένα από τα τόσα έμπειρα, αν και παραγκωνισμένα, στελέχη σου;
Όμολογουμένως ο τρόπος που αντιλαμβάνεται ο κύριος Μητσοτάκης την αξιοκρατία και την αριστεία είναι προκλητικά αξιοπρόσεκτος. Όσο τουλάχιστον και η ευθυκρισία του. Ιδιαίτερα όταν ευνοεί τα τζάκια του κόμματος. Εκτός και αν νομίζει ότι έχει ξεχαστεί η υπόθεση της Όλγας Κεφαλογιάννη. Η έξη δηλαδή να αντιμετωπίζεις το κράτος σαν προσωπικό σου τιμάριο ή φέουδο. Όμως έτσι, δηλαδή μέσα από ίντριγκες, φαβοριτισμό και τακτικισμούς τίποτε καλό δεν μπορεί να προκύψει για τη χώρα.
Ούτε βέβαια σώζουν τον πρωθυπουργό οι υλακές εκείνου του τυχοδιώκτη που έχει υπάρξει κομματόσκυλο πολλών και ποικίλων τσομπάνων και που τώρα πλέον βρίσκεται σε προφανή κατάσταση παραφροσύνης. Δεν αναφέρω το όνομά του όχι γιατί φοβάμαι κάποια μήνυση, από αυτές που διανέμει απλόχερα – πάρε να’ χεις! – από εδώ και από εκεί, κοπτόμενος για την… αξιοπρέπεια του αλλά γιατί δεν θέλω, εγώ τουλάχιστον, να τον διαφημίσω πάλι.
Απλά τώρα μιλώντας, η Νέα Δημοκρατία είναι χωρισμένη σε δύο στρατόπεδα: Πρόκειται για εκείνο που θέλει να διασώσει την παράταξη στις επόμενες εκλογές και για ένα άλλο που θέλει αποκλειστικά να διαφυλάξει το καθεστώς Μαξίμου και τις πολλές, μοιραίες επιλογές του. Ώστε να αποφύγουν τον εισαγγελέα. Όσο πάντως περνάει ο χρόνος, τόσο ο πρωθυπουργός βρίσκεται εγκλωβισμένος στις ίδιες του τις παγίδες αφού τα παλαιότερα πλεονεκτήματα του έχουν καταστεί σήμερα μπούμερανγκ.
Σήμερα καταλληλότερος πρωθυπουργός είναι ο κανένας ενώ η κυβερνητική παράταξη υπό άλλον αρχηγό, λένε οι δημοσκοπήσεις, θα διπλασίαζε τα νυν χαμηλά ποσοστά της. Άρα ο κύριος Μητσοτάκης με απόλυτα δική του ευθύνη έχει καταστεί για την Νέα Δημοκρατία από ατού, désavantage. (Για να μιλήσουμε και λίγο γαλλικά όπως συνηθίζει η Οικογένεια).
Όταν γίνουν εκλογές…
Ποιά είναι τώρα η πιο λογική εξέλιξη των πολιτικών μας πραγμάτων; Στις επικείμενες εκλογές που δεν θα αργήσουν, η Νέα Δημοκρατία θα είναι μεν πρώτη αλλά εντυπωσιακά κολοβωμένη ενώ το ΠΑΣΟΚ που δείχνει να σοβαρεύει και να διαθέτει μια σειρά αξιόμαχων στελεχών, θα είναι στη δεύτερη θέση. Τα υπόλοιπα, υπό εκκόλαψη κόμματα, πιστεύω ότι δεν διαθέτουν τον αναγκαίο χρόνο ώστε να οργανωθούν επαρκώς. Αν είχε προχωρήσει έγκαιρα σε εκλογές ο κ. Μητσοτάκης, θα είχε προλάβει και την κ. Καρυστιανού και τον κ. Τσίπρα οι οποίοι, αν και αμφιλεγόμενοι, φιλοδοξούν να παίξουν κρίσιμο ρόλο στην επόμενη Βουλή καθώς αποτελούν για πολλούς μιαν εναλλακτική διέξοδο.
Αλλάζοντας τους όρους του παιχνιδιού και διεκδικώντας τόσο την κάθαρση στη δικαιοσύνη όσο και την αποκατάσταση των δημοκρατικών θεσμών που τόσο έχουν πληγεί από την επταετή λαίλαπα της κυβερνώσας παράταξης…Το παρήγορο πάντως είναι ότι μια τεράστια, αδρανής έως τώρα, μάζα πολιτών θα έρθει στις κάλπες – για πρώτη φορά οι περισσότεροι εξ αυτών – με σαφώς τιμωρητική-απαξιωτική διάθεση. Προς όλο το κυρίαρχο σύστημα εξουσίας. Και δεν εννοώ μόνο το πολιτικό. Η εκκωφαντική πτώση της κυκλοφορίας των εφημερίδων και το ότι η παραδοσιακή Εστία διαβάζεται περισσότερο από το “έγκυρον” Βήμα είναι ενδεικτικά παραδείγματα. Και αυτό το αδρανές έως τώρα ηφαίστειο δεν μπορούν – ή δεν θέλουν – να καταγράψουν οι δημοσκοπήσεις και οι δημοσιογράφοι υπηρεσίας.
Από την άλλη η πιο λογική εξέλιξη θα είναι να συνεργαστούν πάλι μετά τις εκλογές, όπως το έχουν ήδη πράξει και στο παρελθόν, η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ με έναν άλλο βέβαια επικεφαλής που να διαθέτει και την εμπιστοσύνη των πολιτών αλλά και το αναγκαίο κύρος για τις μάχες εκτός Ελλάδας. Είναι δυνατόν, διερωτώμαι, να μην υπάρχει κανένας άλλος άξιος και σοβαρός πολιτικός ώστε να διαδεχθεί τον παραπαίοντα νυν πρωθυπουργό και το περίκλειστο, προσωποπαγές σύστημα του;
Ένα παράδειγμα: Η παραίτηση του Μακάβριου, ενός ακόμη κυρίου Τίποτε από τους τόσους που κορδακίζονται από Βουλής και τηλοψίας, αντί να απαλλάξει, εκθέτει περισσότερο τον πρωθυπουργό και τις επιλογές του. Επιτρέπεται όμως ένα ιστορικό κόμμα όπως η ΝΔ να μην διαθέτει τα στοιχειώδη ανακλαστικά ώστε να βγάλει τη χώρα από τα… στενά του Ορμούζ, τα οποία ως γνωστόν είναι… πολύ – πολύ στενά;
ΥΓ. Η διαρκής υποβάθμιση του πολιτισμού για την οποία ευθύνεται αποκλειστικά το γνωστό δίδυμο – θησαυροφύλακας του ΥΠΠΟ, είναι ενδεικτική της γενικότερης κρίσης που ταλανίζει το κράτος. Ένα κράτος – Κίρκη που μεταμορφώνει τους πολίτες του σε χειραγωγούμενους χοίρους, που “δανείζει” για 50 (!) χρόνια τους αρχαιολογικούς του θησαυρούς και που τα πέντε μεγαλύτερα του μουσεία “αναβαθμίζονται” σε Ν.Π.Δ.Δ. αλλά στερούνται των βασικών υλικών για τη λειτουργία τους. Και στα οποία ακόμη και οι δοτές διοικήσεις των παραιτούνται από αηδία.
Ο αείμνηστος Ιόλας απευθυνόμενος κάποτε στον ζωγράφο Γιάννη Τζερμιά, είπε: “Είσαι πολύ ευγενής για να γίνεις θρασύς. Δυστυχώς η θρασύτης είναι το πρώτο βήμα της επιτυχίας.”
Αυτό είναι το δράμα της χώρας. Κυβερνούν οι θρασείς και οι εξωνημένοι επειδή έχουν αποσυρθεί οι ευγενείς. Από αηδία…Ο μέγας Μπέρναρντ Ράσελ έλεγε ότι η εξουσία είναι η επίτευξη προμελετημένων αποτελεσμάτων. Εμείς πάλι φτάσαμε στο σημείο να είμαστε το κοινό και ταυτόχρονα οι σκηνοθέτες ενός κόσμου που κατασκευάζουμε με τα πιο ευτελή υλικά. Τί κρίμα για αυτή την πατρίδα.
Δεν υπάρχουν σχόλια