Μια ζωή στα βοσκοτόπια της εξουσίας
Η διαδρομή του ανθρώπου που ανταμείφθηκε για τη «βρόμικη δουλειά» στην Εξεταστική του ΟΠΕΚΕΠΕ ● Πώς από την «Ελεύθερη Ωρα» και τους κύκλους του ΠΑΣΟΚ βρέθηκε στο πλευρό του Κυρ. Μητσοτάκη: στην αρχή ως μετακλητός και στη συνέχεια ως διευθυντής του Γραφείου Τύπου της Ν.Δ. και βουλευτής ● Ο σάλος για το πτυχίο και η σφοδρή επίθεση από την αντιπολίτευση.
Ο Μακάριος Λαζαρίδης ήρθε ξανά στο προσκήνιο με τον τρόπο που ξέρει καλά: όχι αθόρυβα, αλλά με εκείνη τη γνώριμη ένταση του ανθρώπου που δεν αφήνει κενό στον δημόσιο λόγο να πάει χαμένο. Ως εισηγητής της πλειοψηφίας στην εξεταστική για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, κατέβαλε –κατά γενική ομολογία– μια λυσσαλέα προσπάθεια να πείσει ότι πολιτικό σκάνδαλο δεν υπήρξε. Και κάπως έτσι, η επιμονή του ανταμείφθηκε: βρέθηκε στη θέση του υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης.
Εξάλλου, σε όλη του την πολιτική διαδρομή, ο Μακάριος Λαζαρίδης μοιάζει να επιδιώκει να αποδείξει ότι είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για εκείνες τις δουλειές που δεν γράφονται εύκολα σε βιογραφικά. Για τις λεγόμενες «βρόμικες δουλειές» της πολιτικής: να βγαίνει μπροστά, να συγκρούεται, να σηκώνει το βάρος της υπεράσπισης μιας γραμμής, ακόμη κι όταν αυτή τρίζει. Ενας άνθρωπος που δεν διστάζει να ανεβάσει τους τόνους στα πάνελ, να πει τα δύσπεπτα με αυτοπεποίθηση και –όπως λένε οι επικριτές του– με ύφος που κάποιες φορές θυμίζει περισσότερο εξέδρα παρά έδρανο.
Η πορεία του, άλλωστε, έχει μια εσωτερική συνέπεια: πάντα κοντά στην εξουσία. Από τα χρόνια της δημοσιογραφίας, όταν κινούνταν, όπως καταγγέλλεται, σε κύκλους υπουργών του ΠΑΣΟΚ, μέχρι τη θητεία του ως μετακλητός και στη συνέχεια ως πολιτικό στέλεχος, η τροχιά είναι σταθερή. Μια ζωή στους βοσκότοπους της εξουσίας. Εκεί όπου, διαχρονικά, τα «κοπάδια» δεν είναι μόνο λογιστικά αλλά και ανθρώπινα: πρόθυμοι, χρήσιμοι, διαθέσιμοι. Και συνήθως περισσότεροι απ’ όσους χωράει το τοπίο.
Ξεκινώντας από τη δημοσιογραφία, υπήρξε αρθρογράφος στην «Ελεύθερη Ωρα» και στη συνέχεια κινήθηκε ως αμυντικός συντάκτης, καλύπτοντας το υπουργείο Αμυνας σε μια περίοδο που τα εξοπλιστικά βρίσκονταν στο επίκεντρο. Εκεί, ανάμεσα σε πρωτοσέλιδα για την «αγιοποίηση» του δικτάτορα Παπαδόπουλου και τις προφητείες του Νοστράδαμου, υπήρχε και η στήλη του Μακάριου Λαζαρίδη – μια παρουσία που, όπως είχε καταγγείλει χρόνια πριν η εφημερίδα «Documento», ήταν μάλλον επιεικής απέναντι στους υπουργούς του ΠΑΣΟΚ.
Ο ίδιος θα έλεγε πιθανώς ότι έκανε απλώς τη δουλειά του. Σε κάθε περίπτωση, όταν χρόνια αργότερα ήρθαν στο προσκήνιο φωτογραφίες του με τον Ακη Τσοχατζόπουλο, η απάντησή του κινήθηκε στην ίδια γραμμή: ότι η παρουσία του ήταν αποκλειστικά δημοσιογραφική, στο πλαίσιο του ρεπορτάζ.
Από την καταγραφή της εξουσίας πέρασε σταδιακά στη συμμετοχή σε αυτήν. Το 2007 εντάχθηκε στο υπουργείο Παιδείας ως επιστημονικός συνεργάτης. Δεν ήταν ένα απλό πέρασμα, αλλά η απαρχή μιας πιο σταθερής σχέσης με τον κρατικό μηχανισμό.
Η σχέση αυτή εμβαθύνθηκε όταν βρέθηκε ως μετακλητός στο πλευρό του Κυριάκου Μητσοτάκη στο υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης. Ηταν η περίοδος των πιο σκληρών παρεμβάσεων στο Δημόσιο, με απολύσεις και αναδιαρθρώσεις που σημάδεψαν πολιτικά την εποχή. Σε αυτό το περιβάλλον, ο Λαζαρίδης εδραίωσε –κατά την εικόνα που έχει καλλιεργηθεί– τον ρόλο του ανθρώπου που δεν διστάζει να στηρίξει δύσκολες, ακόμη και αντιδημοφιλείς επιλογές.
Ακολούθησε η παρουσία του στο γραφείο Τύπου της Νέας Δημοκρατίας, σε έναν ρόλο πιο κομματικό και άμεσα συνδεδεμένο με τη διαμόρφωση της γραμμής. Ωστόσο, όταν το κόμμα ανέλαβε τη διακυβέρνηση, η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη. Η απομάκρυνσή του –που σχολιάστηκε τότε ως «καρατόμηση»– υπενθύμισε ότι στους βοσκότοπους της εξουσίας η εγγύτητα δεν εγγυάται και τη διάρκεια.
Η είσοδός του στη Βουλή ήρθε το 2019 από την Καβάλα, όχι με θριαμβευτικούς όρους αλλά με την επιμονή εκείνου που ξέρει να περιμένει τη στιγμή του. Τρίτος στην κατάταξη, πέρασε οριακά το κατώφλι του Κοινοβουλίου – αρκετά όμως για να αποκτήσει ρόλο και φωνή. Και από εκεί και πέρα, η παρουσία του έγινε πιο έντονη, πιο αιχμηρή, πιο «τηλεοπτική».
Σε αυτό το πλαίσιο των κοινοβουλευτικών του καθηκόντων θα πρέπει να εντάσσεται και η περίφημη αναφορά του στο «γκριζάρισμα» του Αιγαίου. Ως κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος πλέον, κατηγόρησε τους χειρισμούς της περιόδου Σημίτη ότι άνοιξαν τον δρόμο στην τουρκική ρητορική περί «γκρίζων ζωνών». Η τοποθέτηση προκάλεσε αντιδράσεις – όχι μόνο από την αντιπολίτευση αλλά και εντός της κυβέρνησης, με τον Ελληνα υπουργό Εξωτερικών να σπεύδει να κρατήσει αποστάσεις.
Και εδώ αναδύεται μια ειρωνεία που δύσκολα αγνοείται: ο ίδιος άνθρωπος που, ως αμυντικός συντάκτης, κινούνταν με άνεση στους διαδρόμους της εξουσίας του ΠΑΣΟΚ, χρόνια αργότερα, από διαφορετική θέση, επέλεξε να καταγγείλει τις πολιτικές εκείνης της περιόδου με όρους που –όπως του καταλογίστηκε– άγγιζαν μια ρητορική την οποία η ελληνική διπλωματία παραδοσιακά απορρίπτει. Ο ίδιος διευκρίνισε ότι δεν υιοθετεί τέτοιες θέσεις, αλλά η αντίφαση έμεινε να αιωρείται.
Το πιο πρόσφατο επεισόδιο αφορά το ζήτημα των σπουδών του. Το βιογραφικό του ανέφερε σπουδές στο College of Southeastern Europe, βαρύγδουπο όνομα αλλά και διατύπωση που για κάποιους παρέπεμπε σε πανεπιστημιακό τίτλο. Οταν το θέμα ήρθε στην επιφάνεια, ο ίδιος ξεκαθάρισε ότι επρόκειτο για εργαστήρι ελευθέρων σπουδών. Οι επικριτές του μιλούν για παραπλανητική εικόνα. Εκείνος για μια πραγματικότητα που δεν απέκρυψε. Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για την πιο πρόσφατη υπενθύμιση ότι στην πολιτική ακόμη και οι λεπτομέρειες μπορούν να αποκτήσουν βάρος. Ήδη από χθες ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ έχουν σηκώσει πολύ ψηλά τους τόνους, ζητώντας επιτακτικά εξηγήσεις ακόμη και παραίτησή του από τον υπουργικό θώκο.
Κάπως έτσι συμπληρώνεται το πορτρέτο ενός ανθρώπου που κινείται με άνεση μέσα στις αντιφάσεις της πολιτικής. Που μπορεί να περάσει από τη δημοσιογραφική επιείκεια στην πολιτική επιθετικότητα, από το ρεπορτάζ στην υπεράσπιση γραμμών, από την περιγραφή στην καταγγελία.
Στους βοσκότοπους της εξουσίας, άλλωστε, δεν μετρά μόνο το πόσο καθαρά βλέπεις το τοπίο, αλλά και το πόσο καλά ξέρεις να κινείσαι μέσα στη σκόνη. Και ο Μακάριος Λαζαρίδης φαίνεται πως το έμαθε αυτό νωρίς.
Γιατί τον επιλέξαμε
Τον επιλέξαμε γιατί είναι εντυπωσιακό πως, στον όψιμο αγώνα που αποφάσισε να δώσει ο πρωθυπουργός με τις διαχρονικές παθογένειες του κράτους, επέλεξε να τοποθετήσει σε έναν τόσο νευραλγικό τομέα έναν άνθρωπο που ενσαρκώνει ίσως όσο λίγοι ένα βαθιά παλαιοκομματικό πολιτικό προφίλ.
Δεν υπάρχουν σχόλια