Ο Τσίπρας και οι πολιτικές «παρθένες» (Του Γιώργου Τραπεζιώτη)
- Άλλοι, άμπαλοι και μη, ενοχλήθηκαν με τα χρώματα που διάλεξε. Κι ενοχλήθηκαν, όχι πάντως γιατί τυχαίνει να ‘ναι οπαδοί της… Ρεάλ Μαδρίτης. Άλλοι, σαν κακά πεθερικά, ενοχλούνται με το όνομα – και μάλιστα πριν καν αυτό ανακοινωθεί. Υπάρχουν βέβαια κι εκείνοι που ενοχλούνται «γενικώς» – μόνο που όπου «γενικώς», εδράζεται και το αορίστως.
Απόψε στο Θησείο, ο Αλέξης Τσίπρας παρουσιάζει τον νέο του πολιτικό φορέα, μιλώντας, τονίζοντας την ανάγκη που υπάρχει για αυτό που ήδη έχει περιγράψει από την πρώτη παρουσίαση της «Ιθάκης», ως «Νέα Μεταπολίτευση» αλλά και για την ανάγκη της «επιστροφής των πολιτών στην πολιτική». Τα επί μέρους – αναλυτικότερα και ειδικότερα επί των λεγομένων του – θα τα δούμε από αύριο, μετά την αποψινή του ομιλία που κατά πως φαίνεται απασχολεί τους πάντες.
Απασχολεί πρώτα απ’ όλους την Νέα Δημοκρατία του συστήματος Μητσοτάκη. Και «πράγμα που φαίνεται κολαούζο δεν θέλει» γιατί αντιλαμβάνονται, γνωρίζουν πολύ καλά στη ΝΔ, πως ο Τσίπρας μπαίνει για τα καλά πια στην εξίσωση ως κανονικός «πολιτικός αντίπαλος». Αν δεν τον αντιμετώπιζαν ως τέτοιον άλλωστε, ούτε ο φιλοκυβερνητικός Τύπος θα χολόσκαγε, ούτε ντοκιμαντέρ για το φάντασμα του 2015 θα κράδαινε η τιβί, ούτε η Ομάδα Αλήθειας θα επιχειρούσε να επανασυστήσει το παλιό-καλό, αντι-ΣΥΡΙΖΑ, αντι-Τσίπρας μέτωπο.
Απασχολεί και το ΠΑΣΟΚ. Πιο συγκεκριμένα το ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη, που γνωρίζει πως η έλευση-επιστροφή του Τσίπρα στα πράγματα είναι εξαιρετικά πιθανό να του στερήσει, εν πρώτοις δημοσκοπικά, την δεύτερη θέση. Κι αν σε αυτό προστεθεί και το γεγονός πως εντός ΠΑΣΟΚ ήδη υπάρχουν στελέχη αλλά και μέλη του Κινήματος που δεν πείθονται με το επιχείρημα πως «θα είμαστε πρώτοι έστω μία ψήφο διαφορά», τότε εύκολα καταλαβαίνει κανείς ότι τα πράγματα ήδη έχουν ζορίσει στην Χαριλάου Τρικούπη.
Μόνο αδιάφορους επίσης δεν αφήνουν οι εξελίξεις τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και την Νέα Αριστερά. Δυστυχώς περισσότερο με όρους υπαρξιακούς και λιγότερο πολιτικούς για τον πρώτο και για εντελώς διαφορετικούς λόγους την δεύτερη, καθώς εκεί για συγκεκριμένα στελέχη πάνω απ’ όλα προκρίνεται η ιδεολογική «καθαρότητα», ενώ τα υπόλοιπα… έπονται.
Συγχρόνως με την επιστροφή Τσίπρα, ανησυχούν – κι όχι άδικα – και τα μικρότερα κόμματα, εντός κι εκτός Βουλής. Το κόμμα Καρυστιανού για ευνόητους λόγους ήδη προκαλεί σοβαρούς πονοκεφάλους στα μικρότερα κόμματα του δεξιού-ακροδεξιού χώρου. Ταυτόχρονα όμως και τα κόμματα-παράγωγα των πολυδιασπάσεων του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, όπως το προσωποκεντρικό κόμμα της Ζωής Κωνσταντοπούλου, αλλά και τα εξωκοινοβουλευτικά επίσης προσωποκεντρικά κόμματα, όπως το ΜεΡΑ 25 του Γιάνη Βαρουφάκη (σ.σ. το μόνο από αυτά με αριστερό προσανατολισμό) αλλά και οι Δημοκράτες του Στέφανου Κασσελάκη, διαπιστώνουν πως για εκείνα, η απειλή ειναι διπλή. Και η απειλή δεν αφορά πλέον τα έτσι κι αλλιώς χαμηλά ποσοστά που καταγράφουν δημοσκοπικά, αλλά την ίδια τους την ύπαρξη.
Σε κανέναν δεν πρέπει λοιπόν να προκαλούν εντύπωση τα λέβελ της αντιπαράθεσης. Ούτε το επίπεδο της έντασης στον δημόσιο διάλογο. Άλλωστε αναμένεται να ανέβουν κι άλλο όσο πλησιάζουμε προς τις κάλπες. Μέχρι να φτάσουμε σε αυτές όμως, κι όσο ο Τσίπρας θα εξηγεί τους λόγους για τους οποίους οι πολίτες πρέπει, αξίζει να επιστρέψουν στην πολιτική «για να αναμετρηθούμε ενωμένοι με όλες τις παθογένειες που υπονομεύουν την πατρίδα μας, την αξιοπρέπεια του λαού μας, τη δημοκρατία, την ισότητα, την εμπιστοσύνη στους θεσμούς», θα πρέπει και οι υπόλοιποι – πλην ΝΔ – να δώσουν και τις δικές τους εξηγήσεις. Στον ελληνικό λαό.
Ποιες εξηγήσεις; Μέχρι να φανεί τι μπορεί να πετύχει ο Τσίπρας με την επιστροφή του στο πεδίο, οι «άμεμπτοι», οι «ηθικοί», οι «ιδεολογικά πεντακάθαροι», παρέα με τους «νόμιμους ιδιοκτήτες» της συλλογικής οργής αλλά και με τους… αδικημένους από τη ζωή και την πολιτική, θα έχουν όλο, μα όλο τον χρόνο. Να εξηγήσουν γιατί εν τη απουσία του «κακού», του «μπήξε», του «δείξε» Τσίπρα από τα πολιτικά πράγματα τα τελευταία χρόνια, δεν κατάφεραν να καλύψουν το κενό που προέκυψε σε έναν ολόκληρο πολιτικό χώρο. Να αποφασίσουν, να πουν, να εξηγήσουν τι από την δική τους πλευρά πήγε στραβά και δεν κατάφεραν οι ίδιοι να καταθέσουν μια ολοκληρωμένη, εναλλακτική και πειστική πρόταση διακυβέρνησης απέναντι στον Μητσοτάκη.
Στην Ιστορία και της (πολιτικής) ναυτοσύνης δεν έφταιξε ποτέ ο γιαλός. Αιτία για την λάθος ρότα, πάντα ήταν και παραμένει το στραβό πολιτικό αρμένισμα.
Δεν υπάρχουν σχόλια