Αλέξης Τσίπρας: Άστο…
Αλέξης Τσίπρας: Άστο…
Τι θα ήταν η «Διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη», χωρίς τον Ανδρέα Παπανδρέου; Τι θα ήταν ο Μιτεράν χωρίς το Επινέ; Ποια είναι η απάντηση στο αυγό του Κολόμβου: Ο Τσίπρας έφερε την πολιτική μεταβολή του 2015, ή πολιτική μεταβολή τον Τσίπρα;
Χωρίς απαντήσεις, οποίος διαβάσει το «μανιφέστο Τσίπρα», θα πλήξει. Και αν το εκλάβει ως αφετηρία για το «κόμμα Τσίπρα» θα πλήξει διπλά. Οι συντάκτες του κειμένου αυτοπαγιδευτήκαν στην ιδέα ότι από τη σύνθεση «Ριζοσπαστική Αριστερά-, Σοσιαλδημοκρατία – πολιτική Οικολογία»,προκύπτει η «σύγχρονη ελληνική Αριστερά» – με το όνομα του Τσίπρα στην ούγια. Μαζί τους παγιδεύτηκε και ο…Τσίπρας: αντί να ανακοινώσει κόμμα, ανακοινώνει ένα κείμενο στο οποίο ο ίδιος δεν έχει γράψει ούτε αράδα.
Το «Μανιφέστο» είναι η άλλη πλευρά της …«Ιθάκης» και μοιάζει με τα «Τα άπαντα» του συμπαθούς Γιώργου Σιακαντάρη- μείον όσα καταλόγιζε στον Τσίπρα.
Εκτενής βερμπαλισμός 7.555 λέξεων, με σχοινοτενείς προτάσεις σε κακά ελληνικά.
Το κείμενο του Γ. Παπανδρέου, στο πρόσφατο του ΠΑΣΟΚ ήταν απείρως πιο εμπροσθοβαρές και συγκροτημένο. Η Διακήρυξη της 3η Σεπτέμβρη, που άλλαξε την ιστορία είχε μόλις 2.204 λέξεις και με την εξαγγελία της αυτομάτως γεννήθηκε ένα κόμμα -αν θυμούνται στην Αμαλίας.
Παρουσιάστηκε από τον Παπανδρέου, με τον Σημίτη, το Καράγιωργα και τη Φλέμινγκ στις πρώτες σειρές- όχι τον Μαραντζίδης!
Δεν είχε ευχολόγια αλλά νέους πολιτικούς στόχους με λιτή και ευκρινή κωδικοποίηση: Εθνική Ανεξαρτησία, Λαϊκή Κυριαρχία, Κοινωνική Απελευθέρωση, Δημοκρατική Διαδικασία.
Στο «Μανιφέστο» οι τρεις «συνιστώσες», πού βαφτίζονται «ρεύματα της Αριστεράς του προηγουμένου αιώνα» δεν μπορούν να συγκολληθούν σε νέο πολιτικό υποκείμενο, για να προκύψει «κόμμα Τσίπρα».
Για να υπάρχει πολιτικό αποτέλεσμα έπρεπε το ένα ρεύμα, να περιέχει τα υπόλοιπα- ως κυρίαρχο. Η αλλιώς: τα δυο να είναι γνήσια υποσύνολα του τρίτου.
Η θεωρία «δεν είναι άθροισμα αλλά πολλαπλασιασμός», με γινόμενο την «κυβερνώσα Αριστερά» είναι ίσης αξίας με το σόφισμα του 2015 για την «πρώτη φορά Αριστερά» ή με το «νέο ρεύμα» υπέρ του οποίου «παραμέρισε» ο Τσίπρας το 2023- και ακολούθησαν τα «Κασελακικά».
Καθώς δεν διακρίνονται και πολλοί ενδιαφερόμενοι για «σύγκλιση», η «σύνθεση» – επί χάρτου- απλώς δημιουργεί κενό στο οποίο θα πέσει το «κόμμα Τσίπρα».
Το «Μανιφέστο» ανακαλύπτει την πυρίτιδα και κομίζει γλαύκες στην Αθήνα. Με ακροβασίες, ανάμεσα στον Ρουσσώ και τον γέρο-Σάντερς, θέτει στόχους που, εν πολλοίς, ισχύουν ως νομοθεσία, σε μια περιοχή του πλανήτη που ονομάζεται Ευρωπαϊκή Ένωση- αν έχουν ακουστά.
Οι μαξιμαλισμοί του κειμένου κατατείνουν στη «συγκρότηση προοδευτικής πλειοψηφίας», με συναρπαστικές ιδέες για τη «δίκαιη» διανομή του πλούτου, αλλά καμία μέθοδο για την παραγωγή του.
Θέτουν ζητήματα χωρίς να απαντούν σε κανένα, με χειροπιαστά μέτρα. Αν θεωρούν μέτρο πχ το 35ωρο, τους πρόλαβε ο Ανδρουλάκης με το…. 32ωρο!
Το «Μανιφέστο Τσίπρα» γυρίζει πίσω το ρολόι για να πει την ώρα από την αρχή, με πολυφορεμένα κλισέ που συζητούνται από χρόνια σε πρωτοβάθμιες συνδικαλιστές οργανώσεις, στην Ευρώπη.
Αλλά ας μην χαλάσουμε χατίρια: εντάξει, η «Κυβερνώσα Αριστερά της Νέας Εποχής», θα «αποδιαρθρώσει το παρασιτικό καθεστώς».
Αλλά μπορεί κάποιος να μεταφράσει τι στο διάολο σημαίνει:
«Η συγκρότηση ενός νέου πολιτικού προοδευτικού χώρου απαιτεί μια νέα σύνθεση στα αριστερά του πολιτικού σκηνικού, ικανή να ενώσει τη συγκρουσιακή κληρονομιά και την κριτική του καπιταλισμού που άσκησε η ριζοσπαστική, αλλά και η ανανεωτική Αριστερά, την εμπειρία διακυβέρνησης, θεσμικής παρέμβασης και κοινωνικού κράτους που εφάρμοσε η Σοσιαλδημοκρατία, και την οικολογική σκέψη, ως οριζόντιο και όχι ως συμπληρωματικό άξονα πολιτικής, των Πράσινων…»;
Να επιστρέψουμε στην αρχή: οι «προοδευτικές» θεωρίες δεν αρκούν, αν δεν υπάρχουν οσοι θα τις εκπροσωπήσουν με επάρκεια στο δημόσιο χώρο. Σαν τον Μιττεράν το 1971, τον Παπανδρέου το 1981, τον Τσίπρα το 2015.
Διαβάζοντας το «Μανιφέστο» του 2016, ένας πραγματικός φίλος του πρώην Πρωθυπουργού, θα του έλεγε:
-Αλέξη άστο.. Αυτή τη φορά, δεν το χεις…
Δεν υπάρχουν σχόλια