ΕΛ.ΑΣ.: Το «κύκλωμα» των “χρυσοπληρωμένων” αποσπάσεων, τα εκατομμύρια ευρώ και τα ερωτήματα για πολιτικές και συνδικαλιστικές επιρροές

12 Μαΐου, 2026

Τα επίσημα στοιχεία για τις αποσπάσεις στην Ελληνική Αστυνομία δεν αφήνουν περιθώρια για ωραιοποιήσεις. Πίσω από τα εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ που δαπανώνται κάθε χρόνο, αναδεικνύεται ένα σύστημα που για πολλούς πλέον δεν λειτουργεί ως εργαλείο επιχειρησιακής ανάγκης, αλλά ως ένας μηχανισμός διαρκούς διαχείρισης ισορροπιών, εξυπηρετήσεων και πιέσεων.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που διαβιβάστηκαν στη Βουλή, το κόστος των μετακινήσεων εκτοξεύθηκε από 40,3 εκατ. ευρώ το 2023 σε 76,8 εκατ. ευρώ το 2024, για να φτάσει το 2025 τα 98,2 εκατ. ευρώ.Για το 2026, μέχρι το τέλος Μαΐου, οι διαθέσιμες πιστώσεις αγγίζουν τα 65,4 εκατ. ευρώ, με το μεγαλύτερο μέρος ήδη δεσμευμένο. Πρόκειται για μια εκρηκτική αύξηση που δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί απλώς συγκυριακή.

Την ώρα που το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη χαρακτηρίζει τις δαπάνες αυτές «ανελαστικές και αναγκαίες», στο εσωτερικό της ΕΛ.ΑΣ. παραμένει ένα διαχρονικό ερώτημα: είναι πράγματι επιχειρησιακή ανάγκη ή έχει παγιωθεί ένα σύστημα συνεχών μετακινήσεων χωρίς δομική λύση;

Στο παρασκήνιο της αστυνομικής λειτουργίας, εδώ και χρόνια καταγράφεται μια εικόνα που προκαλεί έντονες συζητήσεις: οι ίδιοι και οι ίδιοι αστυνομικοί να εμφανίζονται επανειλημμένα σε καθεστώς απόσπασης, σχεδόν πάντα με “στήριξη”, και “διευκολύνσεις” που –όπως καταγγέλλεται– δεν είναι πάντα διαφανείς.

Παράλληλα, σύμφωνα με αναφορές που έχουν δει κατά καιρούς το φως της δημοσιότητας, οι αποσπάσεις δεν λειτουργούν αποκλειστικά με βάση υπηρεσιακά κριτήρια, αλλά σε αρκετές περιπτώσεις εμπλέκονται συνδικαλιστικές  και πολιτικές παρεμβάσεις και διασυνδέσεις, (οι οποίες στη συνέχεια μετατρέπονται σε ψήφους), δημιουργώντας ένα πεδίο όπου η υπηρεσιακή ανάγκη συναντά τη διαπραγμάτευση και την διαπλοκή.

Την ίδια στιγμή, έχει επισημανθεί ότι συγκεκριμένες αστυνομικές διευθύνσεις εμφανίζονται να στέλνουν δεκάδες αστυνομικούς ως ενίσχυση σε άλλες υπηρεσίες, ενώ ταυτόχρονα δέχονται αντίστοιχες ενισχύσεις από διαφορετικές περιοχές. Συγκεκριμένα πέρυσι (2025) Διεύθυνση Αστυνομίας της Χώρας ενίσχυε άλλες αστυνομικές υπηρεσίες (εκτός της έδρας της) με 70 περίπου Αστυνομικούς ενώ την ίδια ώρα ενισχύονταν με ισάριθμους αστυνομικούς από άλλες περιοχές της χώρας !

Αυτό το “κυκλικό” μοντέλο μετακινήσεων δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για το κατά πόσο πρόκειται για πραγματική και αναγκαία ανακατανομή δυνάμεων ή για ένα γραφειοκρατικό σύστημα αλληλοτροφοδότησης που απλώς συντηρεί την εικόνα λειτουργίας, χωρίς όμως να λύνει το πρόβλημα στελέχωσης.

Πίσω από τους αριθμούς, το πραγματικό ερώτημα είναι πολιτικό και θεσμικό. Σε ένα περιβάλλον όπου οι αποσπάσεις έχουν εξελιχθεί σε βασικό εργαλείο διαχείρισης προσωπικού, εγείρονται σοβαρά ερωτήματα για το αν το σύστημα λειτουργεί με αυστηρά υπηρεσιακά κριτήρια ή αν έχει διαμορφωθεί ένα πεδίο όπου συνυπάρχουν πολιτικές ισορροπίες, συνδικαλιστικές παρεμβάσεις και ανταλλαγές επιρροής που καταλήγουν σε “εξυπηρετήσεις” με μελλοντικό αντάλλαγμα την πολυπόθητη ψήφο.

Το αποτέλεσμα είναι ένα μοντέλο που, αντί να ενισχύει την επιχειρησιακή αποτελεσματικότητα, φαίνεται να παράγει διαρκή κινητικότητα χωρίς μόνιμη λύση, με τεράστιο δημοσιονομικό κόστος.

Με σχεδόν 100 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο, το κράτος θα μπορούσε – σύμφωνα με πρόχειρους υπολογισμούς – να προσλάβει περίπου 4.000 έως 4.500 αστυνομικούς, καλύπτοντας πλήρως τόσο το μισθολογικό κόστος όσο και τις ασφαλιστικές εισφορές για σύνταξη και υγεία.

Αντί τα χρήματα αυτά να επενδύονται σε μόνιμη ενίσχυση της αστυνόμευσης και στην πραγματική ασφάλεια του πολίτη, φαίνεται πως καταλήγουν να εξυπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα και ένα σύστημα «βολεμένων», τόσο εντός όσο και εκτός του Σώματος.

Αξίζει επίσης να επισημανθεί ότι από αυτό το «μεγάλο φαγοπότι» φαίνεται να ωφελούνται σχεδόν αποκλειστικά αστυνομικοί της επαρχίας, την ώρα που οι πραγματικά υπηρεσιακά και οικονομικά εξουθενωμένοι αστυνομικοί της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης μένουν για ακόμη μία φορά στο περιθώριο.

Εκείνοι που σηκώνουν καθημερινά το μεγαλύτερο βάρος της εγκληματικότητας, της πίεσης και της υποστελέχωσης, βλέπουν ένα σύστημα να λειτουργεί με δύο μέτρα και δύο σταθμά, αφήνοντας τους ίδιους εκτός προνομίων και «διευκολύνσεων».

Η κοινωνία χρειάζεται αστυνομικούς στον δρόμο και ουσιαστική ασφάλεια, όχι μηχανισμούς που ανακυκλώνουν προνόμια και εξυπηρετήσεις για λίγους και “εκλεκτούς”.

Με σχεδόν 100 εκατομμύρια ευρώ ετησίως να κατευθύνονται σε μετακινήσεις και αποσπάσεις, το ζητούμενο πλέον δεν είναι μόνο λογιστικό.

Είναι βαθιά θεσμικό: είναι αυτό ένα αναγκαίο εργαλείο αστυνόμευσης ή ένα παγιωμένο σύστημα που συντηρείται μέσα από πολιτικές και συνδικαλιστικές ισορροπίες εις βάρος της πραγματικής στελέχωσης; 

Ξέρω πως με αυτή την ανάρτηση πιθανότατα θα ενοχλήσω ή θα στεναχωρήσω αρκετούς πρώην συναδέλφους μου. Όμως έμαθα σε όλη μου τη ζωή να λέω την αλήθεια χωρίς φόβο και χωρίς υπολογισμούς.

Γι’ αυτό και το αν κάποιοι δυσαρεστηθούν είναι το τελευταίο που με απασχολεί, καθώς εδώ μιλάμε για ζητήματα που αφορούν τη δικαιοσύνη, την ισονομία και τον σεβασμό απέναντι σε όσους πραγματικά μοχθούν καθημερινά.

(Η φωτογραφία του άρθρου προέρχεται από τη μοναδική φορά στα 35 χρόνια υπηρεσίας μου που ζήτησα εθελοντικά απόσπαση — και την πέτυχα — κατά τη διάρκεια του “υβριδικού πολέμου” στον Έβρο, τον Μάρτιο–Απρίλιο του 2020. Εκείνη την περίοδο δεν υπήρχε αυξημένο ενδιαφέρον για τη συγκεκριμένη περιοχή από τους “επαγγελματίες” των αποσπάσεων.)

Παναγιώτης Αβραμίδης

 

sfika.gr