Γιώργος Σιακαντάρης: Ανοησίες
Η Σιακαντάρεια προχειρολογία απλώς αποκαλύπτει ότι ο σχεδιασμός των εμπνευστών της ΕΛΑΣ για νέα μετακίνηση της εκλογικής βάσης του ΠΑΣΟΚ στον Τσίπρα, δεν βγαίνει.
Το διαβόητο «Μανιφέστο» της «επιτροπής Σιακαντάρη» δεν βοήθησε και πολύ την ΕΛΑΣ και δεν το μνημονεύουν καν.
Ο Νεοτσιπρισμός βασίζεται σε περισσότερο πρακτικές ιδέες — όπως οι δημόσιες συγκοινωνίες χωρίς εισιτήριο και η εισαγωγή στα Πανεπιστήμια χωρίς εξετάσεις.
Βοήθησε όμως τον ίδιο τον Γιώργο Σιακαντάρη, στη νέα πολιτική στέγη του, μετά το σημιτικό ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ. Εμφανίζεται ως θεωρητικός της —εξοργίζοντας τους πραγματικούς θεωρητικούς του «χώρου Τσίπρα».
Ευλόγως επιχειρεί να διαγράψει το αντιτσιπρικό παρελθόν του με υπερβολές για τη φυσιογνωμία και τα όρια της ΕΛΑΣ και να εγκλιματιστεί στο περιβάλλον, πριν τον απορρίψει, όπως άλλους.
Στις θεωρίες του πρόσθεσε μια καινούρια: «ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ ως κόμματα έχουν τελειώσει πολιτικά — είναι τοξικά στην ελληνική κοινωνία».
Για τον ΣΥΡΙΖΑ ας μιλήσουν οι Συριζαίοι. Για το ΠΑΣΟΚ όμως «ποίον σε έπος φύγεν έρκος οδόντων…»;
Ακόμη και αν αποκαλύπτει τις επιθυμίες παραγόντων της λεωφόρου Αμαλίας — δείχνει ότι δεν έχει ιδέα για τι μιλάει.
Στο ΠΑΣΟΚ μπορεί να προσάψει κανείς πολλά. Αλλά τα περί «τοξικότητας» από πού προκύπτουν;
Οι παλαιοί συνομιλητές του Μητσοτάκη τον θυμούνται να χρησιμοποιεί τον όρο για τη Διαμαντοπούλου. Αλλά το ότι ως κόμμα είναι «τοξικό στην ελληνική κοινωνία» και «πρέπει να αυτοδιαλυθεί» αποτελεί νέο εύρημα.
Είναι όμως κάτι ανάμεσα σε προϊόν άγνοιας και ενοχική προσέγγιση από κάποιον που πέρασε και από το κομματικό «θινκ τανκ» – αλλά δεν έγινε αποδεκτός ως «σοφός» του χώρου.
Ιστορικά λάθη των ηγεσιών του ΠΑΣΟΚ μετά τον Ανδρέα Παπανδρέου —με κορυφαίο την παράδοση της χώρας σε διεθνή οικονομικό έλεγχο από τον φυσικό κληρονόμο του— υπάρχουν πολλά.
Με κόστος τα γραμμάτια που ακόμη αποπληρώνονται στη λαϊκή τράπεζα της πολιτικής. Αλλά για «τοξικότητα» και εξαφάνιση από την πολιτική σκηνή δεν μπορεί να μιλήσει κανείς.
Ακόμη και χωρίς ηγεσίες με πολιτικό βάρος —μετά τον Ανδρέα και τον Σημίτη— το ΠΑΣΟΚ διατηρεί το ρίζωμά του στην ελληνική κοινωνία και αποτελεί υπαρκτή πολιτική δύναμη, που αντέχει.
Όπως αντέχουν στο ευρωπαϊκό πολιτικό στερέωμα κόμματα με περισσότερο από έναν αιώνα ζωής, με διακυμάνσεις της επιρροής τους.
Ως κόμμα έχει κακοπέσει στις ανεπάρκειες των γόνων και των μηχανισμών, χρωστάει τα μαλλιοκέφαλά του, έχασε την αίγλη του στο παραβάν. Αλλά ως πολιτικός χώρος έχει την κοινωνική βάση του, που το καθιστά «πολύ σκληρό για να πεθάνει».
Όσο και αν δυσκολεύεται σήμερα να αποκτήσει κυβερνώσα δυναμική, υπάρχει στο πολιτικό σύστημα ως φορέας που εκπροσωπεί τη συνάντηση της ελληνικής Κεντροαριστεράς με την ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία.
Ακολουθεί τις κρίσεις και την υποχώρησή τους, αλλά παραμένει ουσιώδης συνιστώσα της προοδευτικής πολιτικής. Ο κεντρικός άξονας της Δημοκρατικής παράταξης, μετά την αποτυχία Τσίπρα να επικρατήσει τη δεκαετία 2012-23, που είχε την ευκαιρία.
Όση ακαταστασία και αν επικρατεί στο κομματικό ρετιρέ, το ΠΑΣΟΚ διατηρεί μεγαλύτερη απήχηση από όση κατάφερε να έχει ο Τσίπρας, στις μεγάλες στιγμές του, στην Αυτοδιοίκηση, τον Συνδικαλισμό, τις κοινωνικές οργανώσεις και τη Νεολαία.
Το νεότερο πολιτικό προσωπικό του υπερτερεί ποιοτικά των αντίστοιχων ομάδων στα όμορα κόμματα. Οι συνδετικοί κρίκοι με το παρελθόν έχουν την επάρκεια των γενεών που το ανέδειξαν.
Η Σιακαντάρεια προχειρολογία απλώς αποκαλύπτει ότι ο σχεδιασμός των εμπνευστών της ΕΛΑΣ για νέα μετακίνηση της εκλογικής βάσης του ΠΑΣΟΚ στον Τσίπρα, δεν βγαίνει.
Τα περί «τοξικότητας» είναι απλώς ανοησίες…
Αυτός ο Λακόπουλος πώς αντέχει την ξινίλα του 24/7;
ΑπάντησηΔιαγραφή