Κυριάκος Πιερρακάκης: Αστέρι
Η εκτόξευσή του σε «τσάρο της οικονομίας» με το πρεστίζ του Eurogroup τον κάνει ασυναγώνιστο στο νεομητσοτακικό δελφινάριο.
Το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ το 2001 ήταν έκτακτο και κρίσιμο —αφού οργανώθηκε λόγω της «κρίσης του ασφαλιστικού» και στην ουσία δρομολόγησε την έξοδο Σημίτη.
Ανάμεσα στους συνέδρους ήταν ένας νεαρός μόλις 16 ετών, που αργότερα θα εντυπωσιάσει το κομματικό ακροατήριο με τις αγορεύσεις του στις συνεδριάσεις της Κεντρικής Επιτροπής.
– Ανακοινώθηκε ως μέλος της πρώτης κυβέρνησης του Μητσοτάκη! Σήμερα είναι ένας από τους δύο επικρατέστερους για τη διαδοχή του!
Πολλοί λένε ότι ο σημερινός υπουργός Οικονομικών και επικεφαλής του Eurogroup με το βαρύ βιογραφικό, έχει τα πολιτικά χαρίσματα του Βενιζέλου, χωρίς να έχει και την πολυθρύλητη «βουλιμία» του.
Ο Κυριάκος Πιερρακάκης, ανάμεσα στις δύο σχολές πολιτικής —επίσπευση της σύγκρουσης ή αναμονή για την ωρίμανση των όρων υπέρ σου— προτιμάει τη δεύτερη.
Αντιλαμβανόμενος τις παγίδες στον βάλτο της ΝΔ, απλώς χτίζει με προσοχή προφίλ επιτυχημένου.
Η αδράνεια του ΣΥΡΙΖΑ, με υπουργό τον Παππά, να κάνει τα αυτονόητα στην τεχνολογική εξέλιξη της χώρας, του έδωσε την ευκαιρία να αναγορευτεί σε «πατέρα» της ψηφιακής μεταρρύθμισης.
Με τη θητεία του στο υπουργείο Παιδείας πρόσθεσε στο πολιτικό ίματζ του τα «ποιοτικά» στοιχεία που χρειάζεται στην πολιτική κάποιος «με μέλλον».
Η εκτόξευσή του σε «τσάρο της οικονομίας» με το πρεστίζ του Eurogroup τον κάνει ασυναγώνιστο στο νεομητσοτακικό δελφινάριο.
Μένει να εξοικειωθεί το κοινό με την ιδέα ότι, για δεύτερη φορά στην ιστορία του κόμματος —μετά τον Κώστα Μητσοτάκη— θα πάρει το τιμόνι κάποιος που έρχεται από την αντίπαλη παράταξη.
Ο υπουργός Οικονομικών είναι «τεχνοκράτης», αλλά ταυτόχρονα και «θεωρητικός» της πολιτικής. Αν για το πρώτο φρόντισαν κορυφαία εκπαιδευτικά ιδρύματα εκείθεν του Ατλαντικού, το δεύτερο σχετίζεται με τη θητεία του σε εγχώρια «θινκ τανκς» με κεντροαριστερή οπτική των πραγμάτων.
Στην πολιτική δεν αρκεί να έχεις προσόντα, πρέπει και να σε θέλουν οι μοίρες της.
Ο «Πιερρ», βρέθηκε μπροστά σε ένα θέμα που το DNA του Νεομητσοτακισμού είχε μετατρέψει σε γόρδιο δεσμό:
Τα στεγαστικά δάνεια — θηλιά στον λαιμό δεκάδων χιλιάδων θυμάτων της κρίσης, που κράτησε στον αφρό ο περίφημος «νόμος Κατσέλη», αλλά επιχείρησε να σπρώξει στον γκρεμό η μεσοβέζικη ερμηνεία της σχετικής απόφασης του Αρείου Πάγου – ακόμη και από την κεντρική τράπεζα.
Ενώ από τη φύση της η ελίτ της κυβερνητικής παράταξης συνήθως εξυπηρετεί τα αδηφάγα funds και τους τραπεζικούς καρχαρίες, η νομοθετική παρέμβαση Πιερρακάκη ανακούφισε τους δανειολήπτες.
Με σλόγκαν «δεν κάναμε το ελάχιστο που μας υποχρέωνε ένα δικαστήριο, αλλά το μέγιστο που μας επιβάλλει η πολιτική ευθύνη», έφερε σε αμηχανία την αντιπολίτευση.
Σε ένα θέμα προνομιακό γι’ αυτήν, ήξεραν τις απαντήσεις και τους άλλαξε τις ερωτήσεις. Ήταν η πρώτη πραγματικά καλή είδηση από την κυβερνητική πλευρά εδώ και καιρό.
Ο 40άρης που άφησε πίσω του όσους τον είχαν συστήσει στη μία παράταξη —ο Βενιζέλος τρώει σίδερα στη μεταπολιτική φυλακή του και η Διαμαντοπούλου «σέρνεται στα πατώματα» για νταραβέρι με τον Μητσοτάκη— ανεβαίνει με το ασανσέρ στην απέναντι.
Ακριβώς τη στιγμή που έχει ανάγκη νέα μαρκίζα και άλλη ρητορική, για να επιβιώσει —δεν της χρειάζεται κάποιος παραδοσιακός αντι-ΠΑΣΟΚ, αλλά ένας κοσμοπολίτης αντιΤσίπρας— ανακαλύπτει ότι τον έχει ήδη.
Αυτό στην πολιτική το λες και αστέρι.
Δεν υπάρχουν σχόλια