Τεκμήριο αθωότητας δικαιούνται μόνο οι νεοδημοκράτες
Η ιδιότυπη ασυλία της εξουσίας, η προπαγάνδα και η μετατροπή μιας ποινικής πανωλεθρίας σε κυβερνητικό θρίαμβο
Στην Ελλάδα των γόνων και των επιγόνων, των αδερφών, των θείων και των ξαδέρφων, σε μια χώρα όπου όποια πέτρα κι αν σηκώσεις, την τελευταία εφταετία, κάτι τις γαλάζιο θα συναντήσεις να υφαρπάζει, με περισσότερο ή λιγότερο νομότυπους τρόπους, στην Ελλάδα 2.0 λοιπόν, τεκμήριο αθωότητας δικαιούνται μόνο οι κρατούντες, οι συγγενείς τους, οι φίλοι τους και οι λοιποί παρατρεχάμενοι. Όλοι οι υπόλοιποι άπαξ και κατηγορηθούν για το οτιδήποτε, είναι ένοχοι.
Η πρόσφατη δικαστική εξέλιξη γύρω από τις διώξεις στελεχών και βουλευτών της κυβερνητικής πλειοψηφίας για την πολύκροτη υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ αποτελεί το πληρέστερο εγχειρίδιο για το πώς η κυβερνητική προπαγάνδα μπορεί να μεθερμηνεύσει την πραγματικότητα, καθιστώντας το προφανές αόρατο και μετατρέποντας το θεσμικό όνειδος σε τίτλο τιμής.
Η αριθμητική των ακρίδων
Η κυβερνητική ρητορική εισάγει μια πρωτοποριακή μέθοδο διαχείρισης των πολιτικών κλυδωνισμών, η οποία θα μπορούσε κάλλιστα να διδάσκεται σε σεμινάρια εφαρμοσμένης προπαγάνδας. Όταν ο πέλεκυς της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας πέφτει βαρύς, ασκώντας ποινικές διώξεις σε τέσσερις εν ενεργεία βουλευτές της πλειοψηφίας, το Μέγαρο Μαξίμου δεν αισθάνεται την παραμικρή ανάγκη να απολογηθεί για τη θεσμική αποσάθρωση που εκκολάφθηκε κάτω από τα μάτια του. Αντιθέτως, πανηγυρίζει. Με μια εκπληκτική επίδειξη επιλεκτικής αριθμητικής, η κυβέρνηση επιχειρεί να πείσει το πανελλήνιο πως η αρχειοθέτηση των κατηγοριών για ορισμένους από τους αρχικά εμπλεκόμενους ισοδυναμεί με απόλυτη ηθική κάθαρση.
Η ουσία όμως είναι πως η ποινική δίωξη τεσσάρων κορυφαίων στελεχών για αδικήματα που σχετίζονται με τη διαχείριση κοινοτικών πόρων δεν είναι μια ασήμαντη λεπτομέρεια. Είναι η πιστοποίηση μιας συστημικής δυσλειτουργίας που εκθέτει τη χώρα διεθνώς. Κι όμως, οι κυβερνητικοί εκπρόσωποι, με περίσσιο θράσος, απαιτούν «συγγνώμη» από την αντιπολίτευση, μετατρέποντας το θύμα –που είναι ο φορολογούμενος πολίτης– σε θύτη και τον ελεγχόμενο σε τιμητή της δημόσιας ζωής.
Ο θεσμικός αναχωρητισμός και η «ενοχλητική» Ευρώπη
Είναι εξαιρετικά διδακτικό να παρατηρεί κανείς πώς ο δήθεν εκσυγχρονιστικός ευρωπαϊσμός της κυβερνώσας παράταξης ξεθωριάζει μόλις οι κοινοτικοί θεσμοί αρνηθούν να παίξουν το παιχνίδι της εγχώριας συγκάλυψης. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, η οποία μέχρι χθες παρουσιαζόταν ως εγγύηση νομιμότητας, ξαφνικά κατηγορείται πως εμπλέκεται σε εσωκομματικούς ανταγωνισμούς και μικροπολιτικές σκοπιμότητες. Πρόκειται για μια κλασική τακτική απαξίωσης των ελεγκτικών μηχανισμών, η οποία θυμίζει έντονα τις πιο σκοτεινές περιόδους αυταρχικών καθεστώτων.
Το τεκμήριο της αθωότητας, το οποίο επιστρατεύεται με τόση θέρμη για τους κυβερνητικούς βουλευτές, αποτελεί μια έννοια αλά καρτ. Για τους κοινούς θνητούς, τους απεργούς, τους διεκδικητές των κοινωνικών δικαιωμάτων, ειδικά δε για όσους δηλώνουν αναρχικοί η ενοχή προδικάζεται στα τηλεοπτικά πάνελ με συνοπτικές διαδικασίες. Για τους εκλεκτούς της εξουσίας, όμως, ακόμη και η δικαστική παραπομπή παρουσιάζεται ως μια απλή, σχεδόν τυπική εκκρεμότητα που δεν αμαυρώνει το «έντιμο» προφίλ τους. Αυτή η διπλή ηθική αποκαλύπτει το βαθύ χάσμα ανάμεσα στη θεωρητική υπεράσπιση του κράτους δικαίου και την πραγματικότητα μιας αντίληψης που θεωρεί τον εαυτό της υπεράνω του νόμου.
Η προσπάθεια, όμως, να επιβληθεί μια γενικευμένη αμνησία δεν μπορεί να αποδώσει καρπούς όταν τα γεγονότα κραυγάζουν. Η διαρπαγή των πόρων που προορίζονταν για την ενίσχυση της πρωτογενούς παραγωγής δεν είναι ένα απλό σφάλμα, αλλά μια πολιτική και ηθική πανωλεθρία. Όσο κι αν το Μέγαρο Μαξίμου προσπαθεί να εμφανίσει το μαύρο ως άσπρο, η κοινωνία αντιλαμβάνεται πως το τεκμήριο της αθωότητας δεν μπορεί να λειτουργεί ως πλυντήριο πολιτικών ευθυνών, ούτε ως άλλοθι για τη λεηλασία του δημόσιου πλούτου.
Δεν υπάρχουν σχόλια