Τάκης Λιδωρικιώτης / ΕΛ.Α.Σ: Ένας ΣΥΡΙΖΑ που επαναλαμβάνεται ως φάρσα;

Τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν τον συντάκτη τους, χωρίς να συμπίπτουν κατ' ανάγκη με την άποψη του Tvxs.gr
Συνεχίζουν να ποδεικνύονται διάφοροι ως ανεπιθύμητα βαρίδια σ’ ένα συνεχιζόμενο κυνήγι αποδιοπομπαίου τράγου ωστόαο η ΕΛ.Α.Σ δεν καταφέρνει να πείσει ότι δεν είναι ένας ΣΥΡΙΖΑ Β’.
Υπήρξε ένας δημόσιος διάλογος περί του καλωδίου Κάσου και της σχετικής παρέμβασης Ανδρουλάκη, αρκετά αποκαλυπτικός: α) Ο κ Ν Μπίστης έσπευσε να υπερασπιστεί τη στάση Γεραπετρίτη στα-ελληνοτουρκικά και να κρίνει την πολιτική της πάπιας στην Κάσο ως μια στάση ορθή και συνετή.
Β) σε επίρρωση των δηλώσεων Μπίστη έσπευσε αυτοκλήτως (;) ο κ Σιακαντάρης και γ) το ΠΑΣΟΚ ρώτησε αν αυτή η τοποθέτηση αποτελεί την επίσημη θέση της ΕΛΑΣ που σεμνύνεται για το εύρημα της περί“νέου πατριωτισμού”.
Οσα ακολούθησαν υπήρξαν αποκαλυπτικά του ελλείματος σοβαρότητας ακόμη κι όταν ομιλούν για τα σοβαρότερα!
Όχι τόσο ως προς το περιεχόμενο του «νέου πατριωτισμού», που αναμασά απόψεις πασίγνωστες από το παρελθόν. Ουδείς εξεπλάγη που ο κ Μπίστης θεωρεί τον Γεραπετρίτη των τεμενάδων ως ΥπΕξ ίσης αδιαλλαξίας με τον Νικηταρά τον Τουρκοφάγο ούτε για τους λόγους του κ Σιακαντάρη να αναδείξει αμέσως την σοφία Μπίστη έναντι των “κρυφοεθνικιστών”!
Ο κ Μπίστης, που μέχρι τότε εμφανιζόταν σε τηλεοπτικά πάνελ ως στέλεχος της ΕΛΑΣ, τελικά δεν της ήταν τίποτε, ούτε στέλεχος-ούτε μίσχος; Πειρατική τηλεοπτική παρουσία κάποιου ως ΕΛΑΣ, που μαρτυρά μια προσπάθεια κατοχύρωσης de facto ενός ρόλου που δεν του δόθηκε de jure;
Σε αυτή την περίπτωση μένει κανείς ενεός, αναλογιζόμενος τον προηγούμενο ρόλο επισπεύδοντα του κ Ν Μπίστη, στην αποδόμηση της ΝεΑρ. Γιατί άραγε έδειχνε τόση μανία υπέρ κάποιων που δεν τον θέλουν καν ως στέλεχος τους και που ήθελε να οδηγήσει τους υπόλοιπους αγεληδόν, εκεί που δεν δέχονται ούτε τον ίδιο; Προσπαθούσε να αυτοπροταθεί ως ένα στέλεχος που διαθέτει προίκα στην προσπάθεια να διευκολύνει ένα ατελέσφορο προσωπικό προξενιό;
Όλα αυτές οι συμπεριφορές, έχουν μια νοσταλγική εσάνς από ΣΥΡΙΖΑ του 2019-2023.
Ανθρωπογεωγραφία
Η μελέτη της σύνθεσης των 300+1 πιονιέρων του ΕΛΑΣ(γ-ν) μαρτυρά ότι οι πλείστοι είχαν κάποια ισχυρή σχέση με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ κι ιδιαιτέρως με τους μηχανισμούς υλοποίησης των μνημονικών προβλέψεων. Προκειμένου δε να μην περιληφθούν φανερά κάποιοι τότε υπουργοί, έχουν περιληφθεί οι σύζυγοι τους (περίπτωση Σπίρτζη).
Για παράδειγμα, από εκατοντάδες χιλιάδες χειμαζόμενους εργαζομένους στην υγεία, δεν χώρεσε καμιά φτωχή νοσηλεύτρια ή διασώστης του ΕΚΑΒ παρά μόνον κάτι επιτυχημένα στελέχη της νομενκλατούρας του ΕΣΥ, δίπλα σε άλλα στελέχη που είχαν κυβερνητική θέση διοίκησης στα νοσοκομεία. Παρόμοιο συμπέρασμα ισχύει για τους εκπαιδευτικούς και το ΔΕΠ των ΑΕΙ κά.
Το ίδιο μαρτυρούν ακόμη κι οι ηλικίες. Κατά τ’ άλλα, το κόμμα φτιάχνεται … απο τα κάτω και τους ενοχλεί η ιδιότητα του βουλευτή που απαγορεύτηκε ρητά στα νεοεισερχόμενα μέλη.
Για να μην πούμε για την ευκολία που βάφτισε ο Τσίπρας στον Ιορδάνη ποταμό, ως ελασίτες, διάφορα πασοκικά ή ποταμίσια αποφόρια. Καλά που δεν τους παρασημοφόρησε κιόλας. Θα πείτε πως πρόκειται για έναν ΕΛΑΣ (γ-ν), που σημαίνει του γλυκού νερού. Εξόχως πάντως συριζαικοί βρίσκω ότι είναι όλοι αυτοί οι ανιστόρητοι ψευδοσυμβολισμοί.
Το πιο συριζαικό όμως απ’ όλα είναι το παιγνίδι της ευφορίας των δημοσκοπήσεων, που επιτέλους βρέθηκε ο τρόπος ν’ αρέσουν και στον Αρχηγό. Αρχηγό που παραμέρισε με 17,8% αλλά τώρα νιώθει έμπλεος αισιοδοξίας που οι δημοσκοπήσεις τον δείχνουν … λιγότερο.
Ο λόγος είναι προφανής Ο αληθινός στόχος της εσπευσμένης εμφάνισης του ΕΛΑΣ (γ-ν) δεν είναι η αποφυγή μια τρίτης θητείας της ΝΔ Άλλως θα παρουσίαζε ήδη το σχέδιο του για την κυβέρνηση ειδικού σκοπού και κάθαρσης μόλις η ΝΔ βρεθεί με λιγότερους απο 100 βουλευτές. Ο αληθινός στόχος είναι όμως η σύνθλιψη του ενδιαμέσου ΠΑΣΟΚ κι άλλων ανταγωνιστικών σχημάτων, όπως ήταν ανέκαθεν η προτεραιότητα στην συριζαική σκέψη. Ακόμη κι αν σε αυτό το σενάριο προβλέπεται ότι το μετεκλογικό ΠΑΣΟΚ με άλλη ηγεσία θα δεξιοποιηθεί εκ νέου.
Ο Μάρξ στην «18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη» αναφέρεται στην επανάληψη της ιστορίας την πρώτη ως τραγωδία αλλά την δεύτερη ως φάρσα. Η τραγωδία εκείνη (αυθεντικός αγώνας) στην οποία αναφέρεται είναι η Γαλλική Επανάσταση και η άνοδος του Ναπολέοντα Βοναπάρτη που επέφερε.
Τότε, οι επαναστάτες θεωρεί ότι πίστευαν ειλικρινά στα ιδανικά της ελευθερίας, αντιμετώπιζαν θαρραλέα πραγματικούς κινδύνους και συγκρούστηκαν με υπέρτερες δυνάμεις. Αντιθέτως η φάρσα δεν είναι παρά η αντιγραφή στο πραξικόπημα του ανιψιού του, Λουδοβίκου Ναπολέοντα (μετέπειτα Ναπολέοντα Γ’), το 1851. Αυτός εκμεταλλευόμενος το όνομα του θείου του κατέλαβε την εξουσία με γελοίο τρόπο, προσπαθώντας να τον αντιγράψει. Ωστόσο με τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη μοιράζονταν το όνομα αλλά όχι και την χάρη.
Με τα καμώματα του Τσίπρα (ΣΥΡΙΖΑ-ΕΛΑΣ) θα σήκωνε τα χέρια κι ο Μάρξ, δοθέντος ότι εδώ Ναπολέων και Ναπολέων ο Γ’ δεν είναι απλώς συνώνυμα πρόσωπα αλλά το ίδιο πρόσωπο.
Δεν υπάρχουν σχόλια