Αλέξης Τσίπρας: Πειθώ
«Αν δεν μπορείς να τους πείσεις, προσπάθησε να τους μπερδέψεις»
Μόνο κακόπιστοι δεν θα δεχθούν ότι η συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη ήταν πολιτικά εμπροσθοβαρής και από πλευράς ποιοτικών παραμέτρων υπέρτερη από του Πρωθυπουργού που προηγήθηκε.
Ήταν «καλύτερος» στη σύγκριση, αλλά δεν έφυγε από την αίθουσα με περισσότερα από όσα είχε όταν εισήλθε. Πιο απλά: δεν έπεισε, όπως, για διαφορετικούς λόγους, δεν είχε πείσει ούτε ο Μητσοτάκης.
Πρώτο. Αναφέρθηκε πολλές φορές στα «παλιά». Για να υπερασπιστεί επιλογές ή συνολικά τη διακυβέρνησή του –ήτοι θέματα που έχουν κριθεί. Έτσι όμως παρέπεμπε και σε «οικεία κακά». Δεν μπορείς να ανατρέχεις στο παρελθόν σου επιλεκτικά – χωρίς να το ανακαλείς εξ ολοκλήρου στη μνήμη των άλλων.
Δεύτερο. Ο εγωκεντρισμός σε πολλές απαντήσεις του: «Επέστρεψα στην ενεργό πολιτική γιατί διαπίστωσα πολιτικό κενό… Δεν αναζητώ δεύτερη ευκαιρία για μένα, αλλά για τη χώρα… Δεν το κάνω από φιλοδοξία, αλλά από διάθεση προσφοράς». Πολύ «αριστερό» δεν το λες.
Άλλωστε, ποτέ δεν «έφυγε» –όπως προκύπτει από τις δηλώσεις αποχώρησής του, από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και τη Βουλή. Και πάντως δεν του ζήτησε κανείς να «επιστρέψει» – δίκην σωτήρα. Τουλάχιστον, όχι η χώρα και η Δημοκρατική Παράταξη – που τον καταψήφισαν το 2023.
Πότε ακριβώς κλήθηκε να τους δημιουργήσει «δεύτερη ευκαιρία»; Όταν εγκατέλειψε την εντολή της μείζονος αντιπολίτευσης, που του έδωσαν; Ή όταν περιέγραφε απαξιωτικά τη Βουλή – κι ας είπε στη συνέντευξη ότι δεν θεωρεί «αγγαρεία» τη βουλευτική ιδιότητα και… δεν θα το ξανακάνει;
Η αλήθεια είναι ότι αυτοπροσκλήθηκε. Κατά τον τρόπο του Γ. Παπανδρέου, που «έσωσε τη χώρα», με αποφάσεις για τις οποίες δεν είχε λαϊκή εντολή.
Τρίτο. Δεν προσκόμισε κάτι καινούργιο ή δεν πήγε παρακάτω θέσεις και απόψεις που αναπτύσσει από τον περασμένο Μάιο. Κάποιες διορθώσεις έκανε –ως συστημική δύναμη διαδοχής της ΝΔ– με «έντιμη διαχείριση». Δεν είναι λίγο, αλλά δεν είναι και «ανατροπή».
Τέταρτο. Από την οπτική του στα πράγματα, επικυρώθηκε ότι η –προσωποπαγής– ΕΛΑΣ διεκδικεί εκλογικό μερίδιο ως «χώρος Τσίπρα». Λείπει η κατοχυρωμένη, στο συλλογικό υποσυνείδητο, διακριτή ιδεολογία, οριοθετημένου πολιτικού φορέα. Χωρίς τον Τσίπρα, δεν υπάρχει καν…
Πέμπτο. Η θέση «αν είμαι πρώτος θα συζητήσω με το ΠΑΣΟΚ» και άλλους –με βάση την αρχή «τον Πρωθυπουργό ορίζει το αποτέλεσμα»– χωρίς να δεσμευτεί για το ίδιο αν είναι ο Ανδρουλάκης πρώτος, καθιστά παραπλανητική σοφιστεία τον φραστικό διαχωρισμό «αντίπαλος η ΝΔ – ανταγωνιστής το ΠΑΣΟΚ». Γιατί αντίπαλος της ΝΔ είναι και το ΠΑΣΟΚ, με καλύτερες προϋποθέσεις – παρά τις συγκυριακές αδυναμίες του.
Ο ίδιος πολιτεύεται περισσότερο ως πολιτική προσωπικότητα – με επάρκεια. Αλλά το κόμμα που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου διαθέτει παραταξιακές ρίζες. Γι’ αυτό και δεν μπόρεσε να το διαλύσει ο πρώην αρχηγός του, με τη διάσπαση του 2015 – όπως ο ίδιος τον ΣΥΡΙΖΑ.
– Έχει ιστορική διαδρομή, κεντρικό ρόλο στη διαμόρφωση της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, βαριά ονόματα στην πινακοθήκη του και είναι κόμμα υπαρκτό: με οργανώσεις βάσης, παρουσία στον συνδικαλισμό, στην αυτοδιοίκηση και στον «μαζικό χώρο».
Κατά τα λοιπά, ο πρώην Πρωθυπουργός διατηρεί την αρτιότητα της δημόσιας παρουσίας του, ακόμη και όταν ακολουθεί τη συνταγή του Χάρυ Τρούμαν: «Αν δεν μπορείς να τους πείσεις, προσπάθησε να τους μπερδέψεις»…
Δεν υπάρχουν σχόλια