Πέσανε – πάλι – από τα σύννεφα! (του Γιώργου Τραπεζιώτη)
- Για να μην κοροϊδευόμαστε και για να μην πέφτουν από τα σύννεφα (ξανά) οι εκ Δεξιάς προερχόμενοι, για να μην σοκάρονται οι Σοσιαλδημοκράτες και κάτι Δημοκράτες-Κεντρώοι, αλλά και για να μην μεμψιμοιρούν (ξανά) οι του ευρύτερου «αριστεροχωρίου». Η διαρκής, συστηματική, επίμονη μετατόπιση της mainstream Δεξιάς ακροδεξιότερα, η αντίστοιχη μετατόπιση της Σοσιαλδημοκρατίας προς τα δεξιά, αλλά και ο άτσαλος βηματισμός της Αριστεράς προς το «Κέντρο» στο όνομα της «σύνεσης» που «δεν τρομάζει τους κεντρώους», ήταν μαθηματικά βέβαιο πως κάποια στιγμή, αφενός θα αφήσει ένα τεράστιο κενό στον πολιτικό χάρτη κι αφετέρου θα έχει και κατάμαυρο πολιτικό αποτύπωμα. Ακροδεξιό, ακροδεξιότατο πολιτικό αποτύπωμα, που ζέχνει φασισμό, μισαλλοδοξία και ναζισμό.
Πέσανε από τα σύννεφα οι Συντηρητικοί αυτού του κόσμου, με την νίκη της Εναλλακτικής για την Γερμανία (AfD) στο κρατίδιο της Κάτω Σαξονίας. Δεν το περίμεναν. Με τίποτα! Δεν περίμεναν ας πούμε πως οι νεοφιλεύθερες πολιτικές (οι… κοστολογημένες πολιτικές τους, ντε!) που εφάρμοζαν ως βραχμάνοι της δημοσιονομικής σταθερότητας, γονάτιζαν τον κόσμο, τον εξαθλίωναν, τον εξευτέλιζαν, ρίχνοντας τις σάρκες του στη συνέχεια ως τροφή, στους τάχα «αναπτυξιακούς» δείκτες.
Πέσανε από τα σύννεφα και κάτι «Κεντρώοι» ανά την Ευρώπη, αυτοπροσδιοριζόμενοι είτε ως «Δημοκράτες» γενικώς και αορίστως είτε ως «Σοσιαλδημοκράτες» πιο ειδικώς, με την νίκη των ακροδεξιών στην Γερμανία. Εκείνοι που για χρόνια σπαταλούσαν ό,τι πολιτικό κεφάλαιο τους είχε απομείνει κυνηγώντας την πολιτική ουρά (την ατζέντα δηλαδή) της Δεξιάς, μπας και γίνουν πιο αρεστοί στην «μεσαία τάξη» που ουδείς μπορούσε όμως να προσδιορίσει με ακρίβεια ποια είναι. Και η οποία «μεσαία τάξη» μετεξελίχθηκε τελικά στο απόλυτο παραισθησιακό, παρελκυστικό τοτέμ του σύγχρονου δημόσιου διαλόγου.
Δεν πέσανε από τα σύννεφα, γιατί αυτά τα ξέρουν καλά, αλλά προτίμησαν να μεμψιμοιρούν στην ανά την Γηραιά Ήπειρο, Αριστερά, για το εκλογικό αποτέλεσμα στη Γερμανία. Επαναλαμβάνοντας σαν mantra, τσιτάτα. Και με την ελπίδα πως «πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα ‘ναι». Περιμένοντας – ποιος ξέρει, τι; Μάλλον να αγαπήσει και τους δικούς της εκπροσώπους αυτή η χιλιοτραγουδισμένη «μεσαία τάξη» με τα όμορφα τα μάτια, στο πλαίσιο ίσως μιας ιστορίας… έρωτα στα χρόνια της χολέρας. Ποιος ξέρει;
Όπως η Φύση όμως, έτσι και η πολιτική απεχθάνεται τα κενά. Ενώ την ίδια ώρα, ο κόσμος, το εκλογικό σώμα, απεχθάνεται όσους αισθάνεται πως δεν ακούει και δεν αντιλαμβάνεται τα προβλήματά του. Προβλήματα που άπαντες ξέρουν ποιες πολιτικές προκάλεσαν-δημιούργησαν. Πολιτικές αντικοινωνικές που παρήγαγαν τελικά φασιστικότατο πολιτικό αποτέλεσμα
Όσο πιο διαβρωτική είναι η πολιτική αναταραχή, είτε λόγω της ανεπάρκειας του πολιτικού προσωπικού, είτε λόγω της αδιαφορίας του κόσμου για να ασχοληθεί ενεργά κι ως οφείλει με τα πολιτικά πράγματα, τόσο πιο ακραία είναι και η τυρρανία που ακολουθεί. Η Ιστορία τα λέει και τα έχει δείξει αυτά. Και η εξουσία, πάντα θα βρίσκεται πεταμένη έξω στους δρόμους περιμένοντας κάποιος να την μαζέψει. Στην περίπτωση της Γερμανίας, σε τοπικό επίπεδο σε πρώτη φάση, οι ακροδεξιοί-ναζί της AfD έπεισαν τον κόσμο πως άκουσαν τα προβλήματά τους. Και στο επόμενο βήμα τους, σε ομοσπονδιακό επίπεδο όπως δήλωσαν, φιλοδοξούν να περιμαζέψουν και την εξουσία. Από τον δρόμο.
Μέχρι τότε καμία ρητορική θεωρητικούρα περί «τείχους δημοκρατίας» δεν θα αρκεί για να τους σταματήσει. Γιατί, για πόσο ακόμη θα το υψώνουν οι πολίτες αυτό το ρημάδι το τείχος «για να μη βγει η AfD» στη Γερμανία ή η Λεπέν αύριο μεθαύριο στην Γαλλία, όταν παραδοσιακά πολιτικά κόμματα, δαπανούν περισσότερο πολιτικό χρόνο για το… beauté του προφίλ τους και λιγότερο για να μετουσιώσουν τη δράση τους, σε πολιτικές με κοινωνικό και ταξικό πρόσημο – τελικά σε πολιτικές και με πρόσημο αντιφασιστικό. Η ακροδεξιά που δεν απευθύνεται στον νου, θα επιμείνει να απευθύνεται στο ένστικτο που θα αγριεύει όσο δεν αλλάζουν οι πολιτικές. Και η κοινωνία ως «πλήθος» πια, θα γίνεται ολοένα και πιο δεκτική σε «λύσεις» που γαργαλάνε τα πιο άγρια ένστικτά της.
Δεν υπάρχουν σχόλια