Κυριάκος Νετανιάχου: Συνενοχή
Η επίδειξη φιλίας με τον χειρότερο εκπρόσωπο του Ισραήλ τις τελευταίες δεκαετίες είναι επιλογή συνενοχής. Ως τέτοια, ο Πρωθυπουργός την έκρυψε στο κυριακάτικο κήρυγμά του.
Στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, Ευρωπαίος πρωθυπουργός εναγκαλίζεται τον άνθρωπο που θα έπρεπε να συλλάβει —ως καταζητούμενο για εγκλήματα πολέμου— αν βρισκόταν στη χώρα του. Η οποία, ως μέλος του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, υποχρεούται να εκτελεί τα εντάλματά του.
Από την Ευρώπη μόνο αυτός και ο αξιοθρήνητος -επικεφαλής της εθνικιστικής Δεξιάς- Πρωθυπουργός της Σλοβενίας, τον συνάντησαν.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσέφερε προσωπική υπηρεσία στον καταζητούμενο για εγκλήματα πολέμου Μπέντζαμιν Νετανιάχου, αποφασίζοντας να συναντηθεί μαζί του, σε περίοδο που η Ελλάδα είναι μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας —του οποίου θα προεδρεύει από τον επόμενο μήνα.
Έτσι έβαλε τον εαυτό του στην —πολύ— λάθος πλευρά της Ιστορίας. Το έδειξε η άδεια αίθουσα όταν ήλθε η σειρά του να μιλήσει. Στη σύνοδο της παγκόσμιας κοινότητας ο Ισραηλινός πρωθυπουργός αντιμετωπίστηκε ως αποσυνάγωγος. Μέχρι και ο Τραμπ τον απέφυγε.
Πέντε έξι, όλοι κι όλοι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων δέχθηκαν να σφίξουν το χέρι του. Τον βαρύνει η γενοκτονία στη Γάζα. Ο στιγματισμός της χώρας του με δολοφονική συμπεριφορά του στρατού και των εποίκων της, στην Παλαιστίνη – όπου ξεριζώνουν ακόμη και τις ελιές.
Η κυβερνητική πλευρά επικαλείται την ισραηλινή υποστήριξη απέναντι στην Τουρκία. Αλλά η υποστήριξη από καταπατητές του διεθνούς Δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων —δίκην κολυμβήθρας του Σιλωάμ— είναι τοξική.
Άλλο η «στρατηγική σχέση» με το Τελ Αβίβ και άλλο η συνάφεια με τη σημερινή ηγεσία του Ισραήλ, που δείχνει ότι η ελληνική κυβέρνηση κλείνει τα μάτια στα ανοσιουργήματα της ακροδεξιάς που κυβερνάει: δίνει συγχωροχάρτι σε έναν πολιτικό που κατηγορείται και για διαφθορά, από τη Δικαιοσύνη της πατρίδας του.
Με την ανάρμοστη συνάντηση της Νέας Υόρκης, η Ελλάδα αποδυνάμωσε την επιχειρηματολογία της απέναντι στον Ερντογάν, για την εισβολή στην Κύπρο και τις απειλές στο Αιγαίο και τη Θράκη. Ο Νετανιάχου κάνει χειρότερα…
Πίστη στη διεθνή δικαιοσύνη και ανοχή στην ισραηλινή βαρβαρότητα στη Γάζα, τη Δυτική Όχθη, τον Λίβανο, τη Συρία δεν συμβιβάζονται – με επίκληση στη θεωρία «ο εχθρός του εχθρού μου, είναι φίλος μου».
Πόσο μάλλον όταν η διπλωματική σχέση μεταβολίζεται σε εξαρτήσεις, όπως είναι η ανάθεση της ελληνικής αεροπορικής άμυνας στην ισραηλινή τεχνολογία. Ή σε εθελοτυφλία για τη μαζική αγορά ελληνικής γης από Ισραηλινούς, με χρηματοδότηση από περίεργα funds, που δημιουργήθηκαν γι’ αυτόν ακριβώς τον σκοπό.
Στην πράξη, η συνάντηση ενός Ευρωπαίου ηγέτη με ομόλογό του, του οποίου η κυβέρνηση βαρύνεται με καταπάτηση ανθρωπίνων αξιών και διεθνών κανόνων – είναι αυτοτραυματισμός για μια χώρα που έχει βιωματικούς λόγους να υπερασπίζεται αυτά τα ιδεώδη.
Όταν αδειάζει η αίθουσα της Ολομέλειας του ΟΗΕ την ώρα που ο Νετανιάχου ανεβαίνει στο βήμα, αλλά ο Έλληνας Πρωθυπουργός σπεύδει σε συνάντηση μαζί του – κάτι δεν πάει καλά στην ελληνική διπλωματία.
Ότι συνδέονται προσωπικά, κάθε άλλο παρά νομιμοποιεί το τετ-α-τετ. Ιδίως όταν ισραηλινές εφημερίδες αποκαλύπτουν ότι ο Ισραηλινός μακελάρης βαρύνεται πλέον και με την υπόνοια ότι γνώριζε την αιματηρή επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023. Αν δεν την υπέθαλψε, ως αφορμή για όσα ακολούθησαν από την πλευρά του.
Η επίδειξη φιλίας με τον χειρότερο εκπρόσωπο του Ισραήλ τις τελευταίες δεκαετίες είναι επιλογή συνενοχής. Ως τέτοια, ο Πρωθυπουργός την έκρυψε στο κυριακάτικο κήρυγμά του.
Δεν υπάρχουν σχόλια