«Μπάζωσαν» και την Wall Street Journal
Του Γιώργου Τραπεζιώτη
- Θύελλα αντιδράσεων προκάλεσε το σαββατοκύριακο – όχι εδώ – αλλά στην Ρουμανία το δημοσίευμα της Wall Street Journal που αποκάλυπτε κυριολεκτικά σημεία και τέρατα. Από το λόμπινγκ και τα ενεργειακά παιχνίδια στο πλαίσιο της αμερικανικής μονόπολης στα Βαλκάνια δια του Κάθετου Διαδρόμου, μέχρι τις συγκρούσεις στη βάση σκληρών επιχειρηματικών συμφερόντων, έως και τα όσα αδιανόητα φέρεται να είπε απευθυνόμενη στον Έλληνα υπουργό Ενέργειας, Σταύρου Παπασταύρου, η πρέσβης των ΗΠΑ, Κίμπερλι Γκίλφοϊλ στην διάρκεια δείπνου στην Αθήνα στις αρχές της περασμένης άνοιξης.
Στην Ελλάδα; Το θέμα βέβαια «μπαζώθηκε». Τα περισσότερα μεγάλα μέσα ενημέρωσης, είτε το προσπέρασαν, είτε το εξαφάνισαν… επιμελώς. Λες και επρόκειτο απλώς για ένα χαριτωμένο δημοσίευμα καποιου περιοδικού θεματολογίας «Πλέξιμο με βελονάκι» κι όχι για ένα ρεπορτάζ της Wall Street Journal με σοβαρότατες αναφορές. Αναφορές μέσα στις οποίες εμπεριέχεται και ο ισχυρισμός ότι η πρέσβης των Ηνωμένων Πολιτειών άφησε να εννοηθεί πως η Ουάσινγκτον μπορεί να ρίξει κυβερνήσεις όποτε θέλει – ακόμα και την ελληνική! Θυμίζοντας σε άλλους τον νόμο της Άγριας Δύσης «Might makes Right» (σ.σ. η Ισχύς δημιουργεί το Δίκαιο) και στους παλιότερους, τον Πιούριφοϊ ή τις εξωτικές περιπέτειες της… United Fruits Company.
Μόνο που η συχνή κατά τα τελευταία χρόνια μιντιακή ομερτά που επικρατεί, σαφώς και δεν αποτελεί «αστοχία» στο πλαίσιο της ενημέρωσης. Άλλωστε διαβάζοντας κανείς προσεκτικά το ρεπορτάζ της WSJ, παρατηρώντας τα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν και τον τρόπο που αλληλεπιδρούν, με φόντο το υπόλοιπο – πλην όμως σε όλους γνωστό και υπαρκτό – πλέγμα διαπλοκής σχέσεων, εύλογα γεννώνται ερωτήματα για το κατά πόσο η σιωπή αυτή συνδέεται με τα αλληλοεπικαλυπτόμενα επιχειρηματικά και πολιτικά συμφέροντα που αναδεικνύει το ίδιο το ρεπορτάζ .
Το ρεπορτάζ – όσοι το διάβασαν, υπάρχει διαθέσιμο μεταφρασμένο στο thefaq.gr – γνωρίζουν πια πως δεν περιορίζεται απλώς «σε μια φράση» που φέρεται αν ειπώθηκε σε ένα πολυτελές δείπνο μεταξύ των ισχυρών της εξουσίας. Αντίθετα, περιγράφει με λεπτομέρειες και με περισσή γλαφυρότητα ένα δίκτυο προσώπων, εταιρικών συμφερόντων και επαφών γύρω από την προώθηση του αμερικανικού υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) , τη συμμετοχή συγκεκριμένης ελληνικής εταιρείας στο επίκεντρο της διαδικασίας, κάνει λόγο για έναν νεαρό λομπίστα που σύμφωνα με το ρεπορτάζ εμφανίζεται να συνοδεύει την πρέσβειρα των ΗΠΑ σε επίσημες συναντήσεις, σε ταξίδια με ιδιωτικό αεροσκάφος, καθώς και σε διαδικασίες που συνδέονται με συμφωνίες αξίας πολλών εκατομμυρίων δολαρίων.
Απέναντι σε ένα τέτοιο ρεπορτάζ – του οποίου οι συντάκτες στα επί μέρους σημεία, όπου υπήρξε διάψευση εκ μέρους των προσώπων στα οποία αναφέρονται, ως όφειλαν τις επισήμαναν κάνοντας άριστα και ως όφειλαν την δημοσιογραφική τους δουλειά – η πλειονότητα των εγχώριων μέσων σιώπησε. Κάποια το ανέβασαν για λίγες ώρες και μετά το κατέβασαν. Άλλα δεν το άγγιξαν καθόλου, σαν να μην υπήρξε ποτέ. Υπήρχαν κι εκείνα που στάθηκαν στα σημεία εκείνα που έκριναν πως ήταν πιο «ουδέτερα» και τελικά πιο ακίνδυνα – για τα ίδια.
Όλως τυχαίως πρόκειται εν πολλοίς πάνω κάτω για τα ίδια ΜΜΕ που επί μήνες παρουσίαζαν την Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, μεταξύ άλλων και ως μία υπέρκομψη γυναίκα, υψηλού γούστου και αισθητικής, που κάθε εμφάνισή της σε νυχτερινά κέντρα διασκέδασης γινόταν θέμα στις κοσμικές στήλες τους. Ήταν όμως τα ίδια Μέσα που σε κρίσιμες στιγμές της σύγχρονης Ιστορίας μας, λάνσαραν τα διάφορα «Βάστα Σόιμπλε», την περίοδο κατά την οποία η ίδια η πρέσβης, ως συμπαρουσιάστρια του Fox News τότε, κατά τη διάρκεια της κρίσης χρέους της Ευρώπης το 2015, είχε πει ότι οι Έλληνες χρειαζόμαστε… εκπαίδευση όπως «όταν ένας σκύλος κατουράει στο χαλί». «Περασμένα ξεχασμένα», λένε τώρα.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, κι ενώ το θέμα παρόλα αυτά μόνο ελάχιστα είναι η αλήθεια ΜΜΕ και το αναμεταδώσαν όπως έκανε το thefaq.gr, αλλά και έγραψαν για αυτό σχολιάζοντάς το και κυρίως θέτοντας τα εύλογα ερωτήματα που προκύπτουν (όπως έκανε και η παρούσα στήλη), η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιλέγει να παραμένει σιωπηλή. Ο Σταύρος Παπασταύρου επίσης δεν έχει απαντήσει, όχι σε εμάς, αλλά απέναντι στο δημοσίευμα και κυρίως απέναντι στην κοινή γνώμη. Το Υπουργείο Ενέργειας; Το ίδιο. Καμία διάψευση, καμία επιβεβαίωση, καμία εξήγηση γιατί, αν όντως ειπώθηκαν όσα σημειώνει η εφημερίδα WSJ πως ειπώθηκαντον τον περασμένο Μάρτιο, τότε ο ελληνικός λαός τα πληροφορείται έξι μήνες αργότερα. Και το χειρότερο; Τα μαθαίνει πάλι από ένα μέσο του εξωτερικού – εν προκειμένω από μια αμερικανική εφημερίδα.
Η σιωπή της κυβέρνησης Μητσοτάκη με την αρωγή των προσκείμενων σε αυτή νεκροθαφτών της ενημέρωσης, δεν προστατεύει λοιπόν τις σχέσεις της χώρας μας – μιας χώρας που θυμίζει πλέον ολοένα και περισσότερο τραμπικό προτεκτοράτο με το φερετζέ του «ενεργειακού hub» – με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Την εκθέτει ανεπανόρθωτα. Αποκαλύπτει πως η Αθήνα επιλέγει ξανά την υποτέλεια έναντι του οικονομικά και στρατιωτικά πιο ισχυρού. Αποκαλύπτει όμως επίσης ότι η εθνική κυριαρχία, όπως την περιγράφει ο δήθεν «πατριωτικός χώρος» της Δεξιάς, σχετικοποιείται όταν πρόκειται να συγκρουστεί με τα συμφέροντα.
Δευτέρα λοιπόν, σήμερα. Σχεδόν 48 ώρες μετά τη δημοσίευση του ρεπορτάζ της WSJ. Αν η επίμαχη φράση της Γκίλφοϊλ δεν ειπώθηκε ποτέ (η πλευρά της τη διαψεύδει), η διάψευση εκ μέρους του Μαξίμου έπρεπε ήδη να έχει δοθεί. Αν αρκείται όμως το Μαξίμου στην αμερικανική διάψευση, τότε αποδέχεται πως η πρέσβης των ΗΠΑ, λειτουργεί πλέον και ως κυβερνητικός εκπρόσωπος.
Αν όμως όντως εκστομήθηκε τέτοια απειλή, η αντίδραση της κυβέρνησης Μητσοτάκη έπρεπε να είναι άμεση και δημόσια τότε, όταν συνέβη – κι όχι να έρχεται έξι μήνες αργότερα γιατί τότε προκύπτει και το ερώτημα «γιατί τώρα;». Η σιωπηρή στάση των «αρίστων» λοιπόν, σαφώς και εγείρει ερωτήματα. Ας δείξουν έστω και τώρα, τόσο αργά, τα ελάχιστα ψήγματα λογοδοσίας.
- Διαβάστε επίσης: Μας απείλησαν ή όχι; Γιατί σιωπά το Μαξίμου; (του Γιώργου Τραπεζιώτη)
- Διαβάστε επίσης: Ο άνδρας-μυστήριο που είναι η σκιά της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ καθώς προωθεί συμφωνίες σε όλη την Ευρώπη
Δεν υπάρχουν σχόλια